မနက်ခင်း နေရောင်ဖျော့ဖျော့က ပြတင်းပေါက်ကြားမှ တိုးဝင်လာချိန်တွင် Jimin ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
အိပ်ရာတစ်ဖက်တွင်တော့ Jeon က အိပ်ပျော်နေဆဲ။
Jimin အသံမထွက်အောင် အသာထကာ အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။အိပ်နေသော Jeon ၏ ဆံနွယ်များကို လက်ချောင်းထိပ်လေးဖြင့် ဖွဖွသပ်ပေးရင်း ပြုံးမိသွားသည်။
"တကယ်ကို... ကလေးလေးလိုပဲ..."
ထိုစကားကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး နဖူးလေးပေါ်သို့ အသာငုံ့နမ်းလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်...
"Hyung..."
အိပ်ချင်မူးတူး အသံလေးထွက်လာကာ Jeon က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာလှမ်းဖမ်းလာသည်။
"နိုးနေပြီလား..."
"နိုးတာကြာပြီ..."
Jeon က မျက်လုံးမဖွင့်သေးဘဲ Jimin ၏ လက်ကို ပါးပြင်နှင့် အသာကပ်ထားလိုက်ကာ ခွေးပေါက်လေးလို ချွဲ့နွဲ့နေသည်။
"ခဏလောက် ထပ်ပြီးဖက်အိပ်ရအောင်"
Jimin သဘောကျသလို ရယ်မိသွားသည်။
"ကိုယ် အိမ်ပြန်ရဦးမယ်..."
ထိုစကားကြောင့် Jeon က မျက်လုံးများဖွင့်လာကာ စိုးရိမ်သလိုကြည့်လာသည်။
"Hyung..."
"အဆင်ပြေမှာပါ..."
Jimin က အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကိုယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောယူရမှာပေါ့..."
Jeon က ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ Jimin ကိုသာ ထပ်ပြီး စိုးရိမ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
"စိတ်မပူနဲ့..."
"ညနေကျရင် ဖုန်းဆက်မယ်..."
"ကတိ..."
လက်သန်းလေး ထောင်ပြလာသော Jeonကြောင့်
ကလေးဆန်လိုက်တာဟု တွေးရင်း ပြုံးမိသော်လည်း သူ့လက်သန်းလေးကို ပြန်ချိတ်ပေးလိုက်သည်။
"ကတိ..."
...
Jimin အိမ်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ခြေလှမ်းများ အလိုလို လေးလံသွားသည်။
