နိုးထလာသော မနက်ခင်းတွေသည် အရင်လို ခြောက်ကပ်မနေတော့။
အဘွားဆုံးပြီးကတည်းက တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ နေခဲ့ရသော တိုက်ခန်းလေးသည် ယခုတွင်တော့ နိဗ္ဗာန်ပုံလေးတစ်ခုလို။
နှိုးစက်သံနှင့်သာ နိုးထခဲ့သော မနက်ခင်းတွေနေရာတွင် အသံဆာဆာလေးတစ်ခုက နေရာယူလို့လာသည်။
သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး အချက်ပေးလာခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်နှိုးစက်ကိုလည်း အဖက်ပင်မလုပ်ဖြစ်တော့တာကြောင့် Jeon ၏ ကျေးဇူးကမ်းမှုများတွင် နှိုးစက်သည် Alarm ပေးထားရင်တောင် အသံထမမြည်တော့။ နာရီလက်တံတွေသည်လည်း မရွေ့လျားတော့။ သို့ပေမယ့် Jeon ကတော့ သတိပင်မထားမိ။
ထိုအစား—
"Jeon ထတော့လေ..."
"Jeon မနက်စာလေး ပြင်ပေးပါဦး..."
"လမ်းထိပ်က ကင်မ်ချီထမင်းကြော်လေး စားချင်လို့ Jeon... ထဝယ်ပေးဦး။ သူက အစောကြီးဝယ်မှ ရတာ..."
"Jeon ဈေးသွားတော့လေ..."
"Jeon ရေ..."
"Jeon... Jeon... Jeon..."
Jeon ဟု အစချီကာ မနက်ခင်းတိုင်း မပျက်မကွက် နှိုးတတ်သူသည် သူခိုင်းချင်တာ ခိုင်းပြီးရင်တော့ အမြဲပြန်အိပ်သွားတတ်သည်။
Jungkook ကတော့ ခိုင်းသမျှကို ငြိုငြင်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ အမြဲတစ်သွေမတိမ်း လုပ်ပေးလျက်။ ကိုယ်ရံတော်တွေနှင့် နေလာခဲ့သော ကောင်လေးမို့ သူ့ဘက်က တစ်ခုခု လစ်ဟာသွားမှာကို အမြဲကြောက်ရစမြဲ။
ဆရာဝန်လေး ခိုင်းသမျှကို အရာအားလုံး တိတိကျကျ လုပ်ပြီးမှသာ အလုပ်သွားရန် အူးယားဖားယား ပြင်ဆင်ရပေမယ့် နေ့ရက်တိုင်းက Energy အပြည့်ဖြင့်ပင်။
"Jeon... မနက်စာ ရပြီလား..."
အခုလည်း အိပ်ရာပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်လုံးကို စောင်နှင့် လုံးနေအောင် ပတ်ထားကာ မျက်နှာလေးတစ်ခုသာ ပေါ်နေပြီး အိပ်ချင်မူးတူးရုပ်ဖြင့် မေးလာခြင်း။
အိပ်ရာပေါ်က ဂွမ်းလုံးလေးကို အလုပ်သွားရန်
ပြင်ဆင်နေရင်းမှ Jungkook တစ်ချက်လှည့်
ကြည့်ပြီး အသဲယားလွန်းတာကြောင့် အနားသို့တစ်ဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားကာ ဘေးတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
