၊
"နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ငါတို့ကို ထားခဲ့တော့မယ်ပေါ့"
အခန်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်အနေအထားဖြင့် လဲလျောင်းရင်း ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကုတင်အောက်သို့ တွဲလျားချကာ ပြောလာသော Tae Hyung ၏ စကားကြောင့် Jimin ပစ္စည်းများ သိမ်းနေရင်းမှ သဘောတကျ ပြုံးမိသွားသည်။
"ငါမရှိလည်း မင်းယောကျ်ားရှိတာပဲကွာ"
"အဲ့တော့... မင်းက ငါ့ကို အားကျလို့ မင်းယောကျ်ားနဲ့ သွားနေတော့မယ်ပေါ့"
ကုတင်အောက်သို့ တွဲလျားချထားသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ကစားနေသော Tae Hyung ဆီမှ စကားကြောင့် Jimin မျက်နှာများပင် ပူခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
"ဘာ... ဘာကို ယောကျ်ားလဲ။ ငါနဲ့ Jeon က ခုမှ ရည်းစားအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ"
"ဒါဆို မင်းမျက်နှာက ဘာလို့ ပေါက်ထွက်တော့မလို ဖြစ်နေတာလဲ"
"မသိဘူးကွာ... Tae Hyung မကူညီရင်နေ။ ဘေးကနေ စကားတွေလာများ မနေနဲ့"
"ဆရာဝန်ကြီး ရှက်နေတာ... ကြည့်ကြဦး"
နေရခက်လောက်အောင်ပင် စနောက်နေသော ကုတင်ပေါ်မှကောင်ကို Jimin လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အင်္ကျီဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
"အာ့... ဟေ့! ခုတော့ ငါ့ကို အင်္ကျီနဲ့ ပေါက်ပြီပေါ့ဟုတ်လား!"
Tae Hyung က သူ့ကိုပစ်လာသော အင်္ကျီကို လှမ်းဖမ်းရင်း မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ အမြင်ကတ်စရာကောင်းလောက်သော အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လို့နေသည်။
Jimin ကတော့ ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်းကိုသာ ခါမိလျက်—
"မင်းက တကယ်ကို ငါ့ကို မစရရင် မနေနိုင်ဘူးနော်..."
"မင်းရှက်နေတာ မြင်ရတာ ငါ့အတွက် entertainment ပဲလေ"
"တော်တော့ Tae Hyung..."
Jimin ကုတင်ပေါ်မှ သကောင့်သားကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ကာ သိမ်းစရာရှိတာများကိုသာ ဆက်လက် သိမ်းဆည်းနေလိုက်သည်။
တကယ်တော့ သူဒီနေ့မှစ၍ Jeon နှင့်အတူ သွားနေတော့မည်ဖြစ်သည်။ မာမီနှင့် အဆင်မပြေခင် အချိန်တွင်တော့ Jeon က သူနှင့်အတူ လာနေရန် ပြောထားခြင်းပင်။
