Ρίξε λίγο χρώμα!

Κεφάλαιο 8ο

Έπλυνα όλα τα πιάτα που ήταν μέσα στον νεροχύτη από χτες. Ή μήπως από προχτές; Δεν θυμάμαι.

Λίγο πριν φύγω για το μάθημα ζωγραφικής, ο Max έτρεχε μέσα στο σπίτι λες και κυνηγούσε κάποιον. Στο τέλος, έριξε ένα βάζο κάτω.

"Max! Κακό αγόρι!" τον μάλλωσα. "Πήγαινε στο κρεβατάκι σου τώρα!" συνέχισα δείχνοντας με τον δείχτη μου την συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Γονάτισα κάτω κι άρχισα να μαζεύω τα σπασμένα γυαλιά.

"Ααα" αναφώνισα.

Κόπηκα. Ένα θραύσμα τρύπησε την παλάμη μου. Το αίμα άρχισε αμέσως να κυλάει, έτρεξα στην βρύση για να το σταματήσω.

"Γαμώτο" έτριξα μέσα απ' τα δόντια.

Περίμενα σχεδόν 5 λεπτά να σταματήσει. Άρπαξα μια γάζα από το ντουλαπάκι με τα φάρμακα και το κουτί πρώτων βοηθειών και τύληξα ατσούμπαλα το χέρι μου.

Το αποτέλεσμα όλου αυτού ήταν να φτάσω στο ατελιέ με 15 λεπτά καθυστέρηση. Φυσικά και ο Φερνάντο θα με σχολίαζε.

"Σκεφτήκατε να μας κάνετε την τιμή δεσποινίς Ρωξάνη;" ρώτησε σχεδιάζοντας κάτι στο χαρτί που κρατούσε.

"Συγνώμη για την καθυστέρηση" σχολίασα ξερά εγώ, προσπαθώντας να μη δώσω άλλη έκταση στο θέμα.

"Καθίστε και βγάλτε κάρβουνο"

Κάθισα κοντά στην Ζωή και έβγαλα απ' την τσάντα το μπλοκ και το κάρβουνο που είχα αγοράσει. Κοίταξα λίγο στον πίνακα.

"Εξάρτηση" έγραφε με τα καλλιτεχνικά του γράμματα.

Μάλιστα.

Άρπαξα το κάρβουνο και άρχισα να ζωγραφίζω. Η πληγή μου, με δυσκόλευε πολύ αλλά προτίμησα να μην πω κάτι.

"Εσείς τι σκέφτεστε όταν ακούτε την λέξη εξάρτηση;" με διέκοψε η δυνατή του φωνή.

Σήκωσα τα μάτια μου από το χαρτί και τον κοίταξα να στέκεται μπροστά μου.

"Τσιγάρο; Αλκοόλ; Ουσίες;" είπα αόριστα.

"Συνηθισμένο" σχολίασε σταυρώνοντας τα χέρια του στο στήθος. "Αυτό είναι το καλύτερο σας; Αυτές είναι οι εξαρτήσεις που φοβάστε;"

Άφησα το κάρβουνο να πέσει στα γόνατα μου. Τον κοίταξα και απάντησα ξανά, ειλικρινά αυτή τη φορά.

"Η εξάρτηση σε οποιοδήποτε άτομο"

Με κοίταξε σφίγγοντας το σαγόνι. Τελικά ένεψε καταφατικά.