Ρίξε λίγο χρώμα!

Κεφάλαιο 22ο

"Βάλε το κεφάλι σου μέσα"

"Όχι" είπα σαν παιδί 5 χρονών.

"Θα χτυπήσεις, βάλτο μέσα" είπε ξανά.

"Όχι!" αναφώνισα ξανά.

Είχα τρυπώσει το κεφάλι μου έξω από το τζάμι του παραθύρου και κοιτούσα τα πάντα, με τον κρύο αέρα να με χτυπάει στο πρόσωπο.

Ο Φερνάντο με κοιτούσε εκνευρισμένος. Έτσι αποφάσισα να καθίσω σωστά, με το κεφάλι μέσα. Γύρισα και τον κοίταξα κατσουφιασμένη.

"Εντάξει τώρα;" ρώτησα στενεύοντας τα μάτια.

"Ναι" απάντησε.

Είχαμε πάρει ένα ταξί από το αεροδρόμιο, αφού ο Φερνάντο είχε αμάξι αλλά βρισκόταν στο γκαράζ του στο σπίτι του.

Απ' ό,τι είχε πει, η διαδρομή από το αεροδρόμιο μέχρι την Ανδαλουσία διαρκούσε ενάμιση ώρα. Θα μας άφηνε στην πλατεία κι από εκεί θα πηγαίναμε με τα πόδια στο σπίτι του.

Ελπίζω να μην είναι μακρύς ο δρόμος.

"Είναι τόσο ωραία εδώ" μονολόγισα κοιτώντας έξω απ' το παράθυρο.

"Αλήθεια, είναι;" ρώτησε.

"Είναι" ψιθύρησα.

Περάσαμε δίπλα από μια λαϊκή αγορά. Όλα είναι τόσο πολύχρωμα εδώ. Τα φορέματα που φοράνε οι γυναίκες φανταχτερά και υπέροχα. Υπάρχουν παιδιά που τρέχουν δεξιά-αριςτερά παίζοντας.

Αν και μέσα στο ταξί, μπορούσα να μυρίσω μια έντονη μυρωδιά πορτοκαλιού και...τορτίγιας! Εννοείται πως αύριο θα δοκιμάσω!

"Είστε από Ελλάδα;" άκουσα τον οδηγό του ταξί να λέει στα Ισπανικά αλλά δεν έδωσα πολλή σημασία.

Συνέχισα να παρατηρώ τα πάντα έξω από το τζάμι, προσθέτοντας ολοένα και περισσότερα πράγματα που ήθελα να κάνω αύριο κιόλας.

"Εγώ είμαι από εδώ" είπε ο Φερνάντο.

"Πρώτη φορά έρχεστε εδώ μαζί;" ρώτησε.

"Πρώτη" απάντησε απλά.

"Όμορφη κοπέλα" συνέχισε ο οδηγός.

Γύρισα και κοίταξα τον Φερνάντο που με κοιτούσε με τα καταπράσινα του μάτια.

"Όντως" μονολόγισε.

Δεν απάντησα, αφού ο Φερνάντο έστρεψε το βλέμμα από την άλλη και ξερόβηξε. Ύστερα από λίγο έγυρα το κεφάλι στο τζάμι και μαζί με τον ενθουσιασμό μου, με κατέκλεισε και ο ύπνος λόγω της κούρασης του ταξιδιού.