Ρίξε λίγο χρώμα!

Κεφάλαιο 30ο

Άνοιξα τα μάτια μου και τέντωσα τα άκρα μου. Αφού χασμουρήθηκα ανασηκώθηκα και κοίταξα έξω απ' το παράθυρο.

Ο ουρανός ήταν κάπως σκοτεινός. Μάλλον θα βρέξει.

Κοίταξα την οθόνη του κινητού μου και κοίταξα την ώρα. 8 και 15. Ο Φερνάντο κατά 99,9999% ήταν ξύπνιος και βρισκόταν στην αυλή.

Αλλά και να μην ήταν, ήρθε η ώρα για το καθιερωμένο πρωινό του βασανιστήριο.

Μπήκα στο μπάνιο κι έκανα ένα γρήγορο ντουζ. Μόλις τελείωσα, τύληξα την πετσέτα μου γύρω μου και βγήκα από το μπάνιο.

Σαν να μην συνέβαινε τίποτα, κατέβηκα στο ισόγειο και μπήκα στην κουζίνα. Καθόταν στο τραπέζι και έπινε καφέ από την μαύρη του κούπα.

Μόλις με είδε αναστέναξε και άφησε την κούπα του στο τραπέζι.

"Κάνει κρύο, τι λες να φορέσεις κάτι;" ρώτησε.

"Είμαι συνηθισμένη στο κρύο"

"Εδώ και μια βδομάδα κυκλοφορείς έτσι" σχολίασε.

Το ξέρω, προσπαθώ να σε βασανίζω. Hello;

Κάνει λίγο κρύο αλλά αντέχω ακόμη. Μουρμουρίζοντας μια αόριστη μελωδία, έβαλα νερό σε μια κούπα.

"Άσε με να βοηθήσω" είπε και βρέθηκε από πίσω μου.

Τον ένιωσα να ακουμπά το σώμα του υπερβολικά οικεία στο δικό μου.

"Απαπαπαπα" αναφώνισα και απομακρύνθηκα. "Τι είπαμε για το πόσο κοντά μου θα είσαι;" ρώτησα αυστηρά.

Με κοίταξε στενεύοντας τα μάτια.

"Τουλάχιστον 1 μέτρο απόσταση όταν είμαστε μόνοι" έτριξε.

Χαμογελώντας αυτάρεσκα, έσπρωξα τον θώρακα του σε μια απόσταση 1 μέτρου πάνω κάτω.

Θα σε φτιάξω εγώ Ισπανάκι.

Συνέχισα να φτιάχνω τον καφέ μου. Όταν τελείωσα πήρα την κούπα μου κι άρχισα να ανεβαίνω τις σκάλες για να πάω μα φορέσω ρούχα.

Τον άκουσα να σηκώνεται απ' το τραπέζι και να με ακολουθεί.

"Σήμερα θα πάμε κάπου;" ρώτησε.

"Δεν ξέρω, προτιμώ να κάτσω μέσα"

"Έλα τώρα, έχουν έρθει ζωγράφοι από όλη την χώρα και το εξωτερικό" παραπονέθηκε.

"Εδώ και μια βδομάδα με αφήνεις να πηγαίνω μόνος ενώ όλοι έχουν τους μαθητευόμενους τους μαζί"