Ρίξε λίγο χρώμα!

Κεφάλαιο 38ο

Έμεινα στο ατελιέ για πολλή ώρα.

Τα κλάματα της απογοήτευσης και θλίψης μου είχαν κάνει τα μάτια μου κατακόκκινα.

Όταν ένιωσα τα αναφιλητά μου να ηρεμούν, σηκώθηκα από το πάτωμα. Αντίκρυσα για μια ακόμη φορά τον κατεστραμμένο πίνακα. Σηκώθηκα σκουπίζοντας τα μάτια μου.

"Θα τον αφήσω εδώ" μονολόγισα.

"Για να βλέπεις κάθε μέρα τι μου έκανες" συνέχισα και περπάτησα μέχρι τα παράθυρα.

Τράβηξα τις κουρτίνες κι άφησα το φως να φωτίσει τα πάντα. Βγήκα από το ατελιέ και περπάτησα μέχρι το χολ.

Η εξώπορτα ήταν ακόμη ανοιχτή.

Άφησα μια ανάσα ελεύθερη κι άρχισα να ανεβαίνω ένα-ένα τα σκαλιά.

Έφτασα στο δωμάτιο μου και έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Άρχιζα να νιώθω τον πόνο στο χέρι μου πιο έντονα.

Ο γύψος είχε διαλυθεί από τα χτυπήματα μου στην πόρτα του ατελιέ νωρίτερα.

Το αγνόησα πλήρως και προχώρησα μέχρι την ντουλάπα μου. Άρχιζα να βγάζω τα ρούχα μου από τις κρεμάστρες και τα συρτάρια.

Τράβηξα την βαλίτσα μου που είχε πάρει σκόνη κάτω από το κρεβάτι τόσες βδομάδες.

Άρχισα να τακτοποιώ τα πράγματα μου αόριστα. Δίπλωσα πρόχειρα τα πάντα για να χωρέσουν, δεν είχα ούτε όρεξη ούτε αντοχή να τα τοποθετήσω όλα στην εντέλεια.

Αφού τελείωσα μετά από αρκετή ώρα, κατέβηκα στον κάτω όροφο και πήγα στο σαλόνι.

Κάθισα εκεί, κοιτώντας το κενό.

Κοίταξα το ρολόι στον τοίχο.

Η ώρα είχε πάει 7 το βράδυ.

Άκουσα την εξώπορτα να ανοίγει και να κλείνει. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, τον αντίκρυσα να με κοιτάει. Κοίταξα πιο προσεκτικά επάνω του.

Ήταν γεμάτος με σημάδια από κραγιόν στον λαιμό και τα ρούχα.

"Ακόμη εδώ;" ρώτησε. "Δεν σου έλειψε το κοπρόσκυλο σου;"

Δεν απάντησα μα συνέχισα να τον παρατηρώ, σκεπτόμενη πολλά και διάφορα.

"Πάω να την πέσω" είπε τελικά και μου γύρισε την πλάτη.

Ένεψα καταφατικά.

Τον κοίταξα να ανεβαίνει τις σκάλες με βαριά βήματα, σχεδόν σερνόταν. Έμεινα στον καναπέ μη μπορώντας να πάρω την σωστή απόφαση.