Ρίξε λίγο χρώμα!

Κεφάλαιο 16ο

"Καλωσόρισες. Χρόνια πολλά" είπε και με αγκάλιασε.

"Ευχαριστώ" απάντησα κάπως σοκαρισμένη ακόμη.

Ο Άγγελος ήταν ένας πρώην μου. Όχι οποιοσδήποτε. Είναι η σχέση που τελείωσα χωρίς να πω τίποτα.

Όταν έφυγα από την Κέρκυρα 7 χρόνια πριν, έφυγα χωρίς να του πω τίποτα. Δεν τον είδα από τότε. Να που τον βλέπω τώρα όμως. Και δεν ξέρω τι να κάνω, πως να αντιδράσω.

Βασικά ξέρω.

Θέλω να ανοίξει η γη και να με καταπιεί.

"Δεν άλλαξες καθόλου" σχολίασε γελώντας.

Ευτυχώς με έβγαλε η Σαμάνθα από την δύσκολη θέση. Χαμογέλασε στον Φερνάντο και του συστήθηκε.

"Είσαι φίλος της Ρωξάν;"

"Μάλλον" απάντησε κοιτώντας με.

Η Σαμάνθα έσκασε ένα χαμόγελο και με τράβηξε στο κέντρο του χώρου.

"Σήμερα γιορτάζουμε και την επιστροφή της Ρωξάν στο νησί και τα γενέθλια της!

Ας αρχίσει το γλέντι!" συνέχισε.

Τι μουσικές!

Τι πιάτα να σπάνε!

Τι χοροί!

Τι άσχημα που νιώθω με τον Άγγελο και τον Φερνάντο στον ίδιο χώρο!

Αλλά για να μην ξεχνιόμαστε, είναι οι ζωγράφοι της ζωής μου! Με τον ένα ζωγράφιζα από μωρό παιδί μέχρι την πρώιμη ενηλικίωση και με τον άλλον...άστα να πάνε!

Καθίσαμε όλοι μαζί στο τραπέζι. Παλιοί γνωστοί, οικογενειακοί φίλοι, παιδικοί φίλοι.

Η τραγική ειρωνία είναι πως στα δεξιά μου καθόταν ο Άγγελος και στα αριστερά μου ο Φερνάντο.

Θα σε πνίξω Σαμάνθα!

"Πρέπει να μιλήσουμε" άκουσα και τους δυό να μου λένε στο αυτί σε μια φάση.

Γίνεται κάποιος να με σκοτώσει; Σκατά τα έκανες Ρωξάνη!

Δεν νομίζω να άκουσαν ο ένας τον άλλον αλλά τους άκουσα εγώ κι αυτό φτάνει. Δεν απάντησα σε κανέναν, παρίστανα πως δεν τους άκουσα.

Στον Άγγελο χρωστάω μια συγνώμη και μια εξήγηση.

Με τον Φερνάντο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε την κατάσταση επιτέλους.

Το θέμα είναι πως τώρα δεν είμαι έτοιμη να μιλήσω σε κανέναν από τους δυό.

"Τι κάνεις τόσα χρόνια στην Αθήνα κορίτσι μου;" ρώτησε μια παλιά οικογενειακή φίλη.