Ρίξε λίγο χρώμα!

Κεφάλαιο 27ο

"Θα πηγαίνουμε κι εμείς" είπε ο Όσκαρ.

"Θα είσαι εντάξει μόνη;" ρώτησε η Μαρισόλ.

"Ναι, μια χαρά" είπα χαμογελώντας ψεύτικα. "Μάλλον θα πάω για ύπνο"

"Σίγουρα;" επέμεινε ανήσυχη.

Ένεψα καταφατικά. Συνόδεψα τους υπόλοιπους μέχρι την εξώπορτα. Ο Φερνάντο απέφευγε το βλέμμα μου καθώς έφευγε. Μόνο όταν βρισκόταν ήδη έξω απ' την πόρτα είπε κάτι.

"Μην με περιμένεις, θ'αργήσω"

"Ok" είπα κι έκλεισα την πόρτα πριν πει οτιδήποτε άλλο.

Τον παρατηρούσα από το παράθυρο με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος μου να απομακρύνεται. Ένιωθα αφάνταστα διχασμένη.

Από την μια έτοιμη να μαζέψω τα πράγματα μου και να επιστρέψω στην Ελλάδα.

Από την άλλη, τι κι αν αυτό ήθελε να καταλάβω όλο αυτό τον καιρό; Τι κι αν αυτό που ήθελε να μου αποδείξει είναι πως δεν είναι μονογαμικός;

Μπορεί τα όνειρα για μια 'φυσιολογική' σχέση να ήταν αποκλειστικά δικά μου κι όχι δικά του.

Τώρα που το σκέφτομαι, ποτέ δεν είπε πως ήθελε μια σοβαρή, μονογαμική σχέση μαζί μου. Έπρεπε επιτέλους να κάνω μια σοβαρή κουβέντα μαζί του.

Έπρεπε να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, δεν είμαι και τόσο σίγουρη αν με θέλει όσο τον θέλω εγώ.

Πήγαινα πάνω κάτω στο σαλόνι, άρχισα να τα παίρνω με την αφέλεια μου. Όσο κι αν ήθελα να επιμείνω στις λογικές μου εικασίες για ένα ήρεμο διάλογο, δεν τα κατάφερα.

Τα πήρα στο κρανίο.

Τι πάει να πει θα βγεις με την Κλαούντια;!

Να πω ήταν κάποια παλιά γνωστή ας πάει στα κομμάτια, όμως έλα που δεν είναι! Η πρώην σου είναι! Ενώ όταν με είδε στην Κέρκυρα να μιλάω μόνο με τον Άγγελο, θα μου κράταγε μούτρα και του Άγγελου θα του τα 'σπαγε!

Πριν καν το καταλάβω, βρισκόμουν έξω απ' το σπίτι. Ήθελα φρέσκο αέρα, όσο βρισκόμουν σπίτι του ήθελα να τα σπάσω όλα.

Αν έκρινα από τα βλέμματα που με παρακολουθούσαν στην γειτονιά όσο περπατούσα έξαλλη τριγύρω, πρέπει να φαινόμουν πολύ αστεία.

Συνέχισα να περπατώ χωρίς να ρίχνω ματιά σε κανέναν. Σιγά σιγά ο κόσμος λιγόστευε. Τελικά βρέθηκα σε ένα πάρκο, δεν υπήρχε κανείς κοντά.

Ή τουλάχιστον εγώ δεν είδα κανέναν.

Κάθισα σε ένα παγκάκι και περίμενα. Δεν ξέρω τι, αλλά εγώ το περίμενα.
Ίσως ο Φερνάντο μετάνιωσε για όσα έγιναν. Ίσως δεν ξέρει πως να μου το πει κι αναγκάζεται να μου το δείξει.