Ρίξε λίγο χρώμα!

Κεφάλαιο 2ο

Προλαβαίνω να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια; Μπα. Αφού με είδε. Γαμώτο κέρατο σου Ρωξάνη, ήθελες και μαθήματα ζωγραφικής!

"Η Ρωξάνη;" ρώτησε λες και με έβλεπε για πρώτη φορά.

"Ναι"

Μούγκρισε και επέστρεψε στην ζωγραφιά του. Να πάρει, σίγουρα με θυμάται. Ακολούθησαν 2-3 λεπτά σιωπής.

Το μόνο που ακουγόταν στον χώρο ήταν το κάρβουνο του που σχεδίαζε στο χαρτί. Κοίταξα γύρω μου, όλες έδειχναν άνετες με το γεγονός ότι κανείς δεν μιλούσε.

Οι περισσότερες τον κοιτούσαν σαν παιδί που κοιτούσε ένα τριώροφο κέικ σοκολάτας με ζαχαρωτά. Με τα σάλια μέχρι το πάτωμα.

"Χα!" αναφώνισα και αμέσως το μετάνιωσα.

Σήκωσε τα μάτια του από το χαρτί, με κοίταξε και μετά από ένα βλέμμα τύπου "Σκας λίγο άχρηστη;"

Σίγουρα έγινα κατακόκκινη. Σώπασα και κοίταξα το πάτωμα. Πόση ώρα θα έπαιρνε μέχρι να μιλήσει κάποιος; Δεν είμαι συνηθισμένη στην σιωπή. Άρχισα να παίζω με τις άκριες των μαλλιών μου.

"Με τι σας μοιάζει αυτό;" γαύγισε και τρόμαξε σχεδόν όλες όσες ήταν στο δωμάτιο.

Το περνούσε μπροστά από όλες, μια-μια και η κάθε μια έλεγε τι της θύμιζε η ζωγραφιά.

"Φάρο..χωνάκι...κουτάλι...κουτάλι...κουτάλι...τσούχτρα..."

Ήρθε η σειρά μου. Το κοίταξα και η απάντηση βγήκε αυθόρμητα.

"Πέος"

Μόλις κατάλαβα τι είπα εννοείται πως έβρισα τον εαυτό μου μέσα στο κεφάλι μου. Σήκωσα τα μάτια μου και τον είδα να με κοιτάει εκνευρισμένος.

Χωρίς να πει τίποτα συνέχισε παρακάτω. Γιατί έχω την αίσθηση πως θέλω να με σκοτώσει;

Καμία από αυτές που κάθονταν δεξιά μου δεν είπε πέος. Αλλά αφού έμοιαζε με ένα! Δεν είμαι τρελή!

"Ο καθένας αντιλαμβάνεται την τέχνη με διαφορετικό τρόπο" αναφώνισε ρίχνοντας το σκίτσο στο τραπέζι μπροστά του.

"Κι άλλοι δεν την αντιλαμβάνονται καν" συνέχισε κοιτώντας με.

Τώρα τι; Μπιχτή για μένα ήταν αυτό; Εγώ φταίω που ήμουν ειλικρινής; Ά στα διάλα.!

"Σήμερα το θέμα μας είναι η νύχτα" συνέχισε έντονα.

Καλά, αυτός μιλάει ποτέ σαν φυσιολογικός άνθρωπος; Αλλά θα μου πεις ζωγράφος είναι, οι ζωγράφοι κουβαλάνε κι ένα κάρο τρέλα.