Ρίξε λίγο χρώμα!

Κεφάλαιο 25ο

"Από ποιο μέρος της Ελλάδας είπες ότι είσαι;" ρώτησε η Μαρισόλ ενώ έβαζε περισσότερο χυμό στο ποτήρι μου.

"Από την Κέρκυρα" απάντησα χαμογελαστή.

"Α, πολύ ωραία η Κέρκυρα" είπε. "Περάσαμε πολύ ωραία τις διακοπές μας εκεί πριν λίγα χρόνια. Ε Όσκαρ;"

"Ναι" απάντησε ο Όσκαρ εύθυμα. "Το φαγητό εκεί ήταν πολύ ωραίο" συνέχισε.

"Η αδελφή μου λειτουργεί την οικογενειακή ταβέρνα" είπα. "Μπορεί να έχετε πάει, Της γοργόνας και του ναύτη ονομάζεται"

"Βέβαια" αναφώνισε η Μαρισόλ ενθουσιασμένη. "Φάγαμε εκεί πολλές φορές, ήταν υπέροχο το φαγητό"

Είχαμε τελειώσει την σύντομη μας βόλτα με τον Φερνάντο κι αφού μιλήσαμε με κάποιους γνωστούς του, πήγαμε στο σπίτι του αδελφού του για φαγητό.

Η Μαρισόλ αποδείχτηκε πως ήταν η γυναίκα του με την οποία είχαν ένα πανέμορφο γιο, τον Μανουέλ.

"Και πως γνωριστήκατε;" ρώτησε ενθουσιασμένη.

Δεν απάντησα εγώ. Θα άφηνα τον Φερνάντο να απαντήσει, αφού είχε ήδη αποφασίσει πως οτιδήποτε κι αν ήταν αυτό που είχαμε μεταξύ μας ήταν κάτι που έπρεπε να εξηγεί αυτός κι όχι εγώ.

"Είναι μαθητευόμενη στις τάξεις που διδάσκω στην Ελλάδα"

"Αλήθεια;" ρώτησε ενθουσιασμένη. "Και πως έτυχε εσείς οι δύο να..;"

"Λοιπόν, από την αρχή.." άρχισε ο Φερνάντο αλλά τον διέκοψα.

"Βασικά ο Φερνάντο ήθελε να φέρει την καλύτερη μαθητευόμενη του εδώ και γι' αυτό" είπα απλά.

"Δηλαδή όντως εσείς οι δύο δεν..;" ρώτησε απογοητευμένη.

"Όχι" απάντησα πίνοντας λίγο χυμό.

Ο Φερνάντο δίπλα μου έβγαζε καπνούς. Τον αγνόησα τσαντισμένη ακόμη από πριν και συνέχισα να συζητώ με την Μαρισόλ και τον Όσκαρ.

"Όμορφη η γαρδένια που έχεις στα μαλλιά σου" σχολίασε η Μαρισόλ.

"Ευχαριστώ" απάντησα χαμογελαστή.

"Ξέρεις, εδώ στην Ισπανία όταν κάποιος δίνει γαρδένια σε μια κοπέλα, αυτό δείχνει μια κρυφή αγάπη" είπε χαμογελώντας στον Όσκαρ.

"Από 15 χρονών μου άφηνε μια γαρδένια κάθε πρωί στο παράθυρο μου"

"Κι όταν παντρευτήκαμε πέρασα κορδέλες με γαρδένιες σε όλη την εκκλησία και τους δρόμους" την συμπλήρωσε ο Όσκαρ.