paint • cameron dallas

16

Bazen bazı kararlar vermek zorundayızdır.
Ve o an ne daha akıllıca geliyorsa onu yaparız. Sonuçlarını düşünmeyiz. Sadece daha iyi olacağını sanarız.
Sadece onun iyiliğini düşünürüz, ama bunu kimsecikler bilmez.
Sadece siz bilirsiniz.
Ve bu onu asla bilmez.
Onun iyiliği için yaptığınızı bilmez.
Onu sevdiğinizi bilmez.
Ona aşık olduğunuzu
Ve o üzülmesin diye yaptığınızı bilmez.
Hiçkimse bilmez. Ve siz bencilin teki olup çıkarsınız.
Sadece birini sevdiğiniz için.
Bence bu yüzden aşk aptallıktır.
Almak zorunda kaldığınız kararlar yüzünden.
Ve bunun sonuçlarına en acı siz katlanırsınız.
Sizin canınız acır.
Ama bunu kimsecikler bilmez.
................

Aynada kendi görüntüme baktım.
Doğrusu bu ben miydim bundan da emin değildim ama şuan bu umrumda değildi.
Kendimi oynatılmış, kullanılmış gibi hissediyordum.
Hiç bir önemim yoktuda sadece zaman geçirmek için beni kullanmıştı.
Öyleydi de zaten
Ben insanları bu kadar önemserken onlar beni hiç düşünmüyorlardı. Kalbimi kırıyorlardı ve bu berbat bir histi.
Arkadaşınız veya ailenizin kalbinizi kırması gibi bir şey değil bu.
Şu hayatta tek güvendiğiniz kişilerden biri ise o , bunu sindiremiyorsunuz.
Hele de onu seviyorsanız ,bu acı katlanılmaz oluyor.
Nefes alamıyorsunuz, çünkü sadece onun yanında nefes alabiliyorsunuz.
Bağımlı hale geliyorsunuz artık ona ve sizi asıl bitiren bu
Onsuz bir şey yapamayacağınızı biliyordunuz. Çünkü o sizin herşeyiniz?
Aslında ben, asla sahip olamayacağım bir şey için savaşmıştım ama her şey boşunaydı.
Ve siz uğruna ömür harcayacağınız kişiler için ağlıyorsunuz.
Ve bunu kimse bilmiyor. Onun kimin yanında olduğunu biliyorsunuz ama bunu kendinize yediremiyorsunuz.
Çünkü bu çok zor. Onun asla sizi sevmeyeceğini bilerek yaşamak. Hayal kurmak?
siz her onun adını duyduğunuzda içinize anlatamayacağınız bir sızı düşüyor. Canımız acıyor, nefes alamıyorsunuz. Ve bunla yaşamak zorumdasınız. Çünkü hayat asla adaletli olmuyor.
Ne kadar severseniz o kadar kalbiniz kırılır gibi bir şey.
Ona inanıyordunuz ve o sizi yolun ortasında bir başınıza bırakıyordu.
Onu arıyordunuz ama bulamıyordunuz. Boşluktayken buluyordunuz kendinizi.
En zoruda ona kırgınsınız ama bu onu hala sevmiyorsunuz anlamına gelmiyor.

Elimin tersi ile yanağımı sildim ve yere oturdum. Hıçkırıklarım yavaş yavaş azalıyordu.
Ayaklarımı kendime çektim ve derin nefes almaya çalıştım.
Ciğerlerime temiz hava dolarken hıçkırmayı kestim.
O aptala inanmıştım ben? Kalbimi kıracağını biliyordum ama söz vermişti bana?
Beni sevdiğine?
Kalbimi kırmayacağıma
Yanımdan diğerleri gibi def olup gitmeyeceğine?
Peki şimdi ne yaptı!
Gitti...
Her şey bitti...

Hiç beni düşünmemişti bile. Önemli olan o ve aptal duygularıyı çünkü.
Benim hiç bir şey olmamam can acıtıcıydı. Şu hayatta kime daha çok güvenir, inanır, seversem ilk öne onlar hayatımdan arkalarına bakmadan def olup gidiyorlardı.
Teker teker.
Ve ağlayan ben oluyordum
Kalbi kırılan
Canı acıyan?

Hiç kimsenin olmadığı evde hıçkırıklarım yankılanırken daha çok bağırdım. Ellerimi saçlarımın arasından geçirdim ve çekmeye başladım. O kadar hızlı hıçkırıyordum ki doğru düzgün nefes dahi alamıyordum.
Başım çoktan dönmeye başlamıştı bile. Hatta görüş açım kararmaya başlamıştı ama umrumda dahi değildi.
Elim boynumdaki yıldız şeklinde kolyeye gitti.
Gökyüzündeki tek yıldızım, benim

Onu hızla boymumdan çektim ve avuçlarımın arasına aldım.

-"Benim yanımda olmadığında insanın hayattaykende ölebileceğini anladım  ben Skylar."

En acısıda her şeyin onu ve sizin pişmanlıklarınızı hatırlatmasıydı.
Odanın bir köşesindeki kolyeye baktım ve daha çok ağladım.