paint • cameron dallas

27

25 Nisan

-"Hey Cam.yaklaşık bir haftadır telefonlarıma cevap vermiyorsun. Ayrıca telesekretere verdiğim mesajları.Gitmeden önce artık görüşemeyeceğimizi söylemiştin yani en azından her istediğim zamanlar.  Tabi acil durumlar dışında?" Aslında bunun o tür acil durumlardan olduğunu düşünmüyorum. Claire ve Sam'in amaçsız endişelenmeleri dışında. Biliyorum işinin ne kadar yoğun olduğunu? İnstagram veya Twitter da yaptığınız işleri görüyorum. Ve bu harika şeyler Cameron. Herkezin hayallerini gerçekleştiriyorsunuz. Herneyse sadece bir ara bulduğunda beni arar mısın?"

27 Nisan

"Cameron neden bana cevap vermiyorsun? Gerçekten sesini duymaya ihtiyacım var.  Yoğun olduğunu biliyorum ama şu *sikik* telefonuna bakmayı düşünebilir misin!  Çünkü bu aptal telesekreterin aptal rahatsız edici sesinden sıkıldım! Olanları duyduğuna eminim . Lütfen beni ara. İnsanların o rahatsız edici bakışlarından o kadar sıkıldım ki. Sanki katilmişim gibi bana o dikdikleri gözlerini gün boyunca üzerimde hissediyorum. Ve bu çok rahatsız edici bir şey. Sadece ara tamam mı?"

30 Nisan

"Şu aptal telefonunu aç! Ah tanrım Cameron! Beni delirtmeye mi çalışıyorsun!  Beni öldürüyorsun! Çıldıracağım. Lanet olsun ki sana çok ihtiyacım var. Ama sen beni aramayı değil de, sadece efendim diye bir mesaj atıyorsun!  Sana gerçekten ihtiyacım var . Seni gerçekten anlamıyorum.Herneyse . Bay."

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

-"Sky lütfen biraz sakin olur musun?"
-"Nasıl sakin olayım ! O kız benim erkek arkadaşımın yanında olduğu sürece bende böyleyim." İnstagrama attığı fotoğrafı gösterdim. "nasıl bakmış gördün mü!"  Fotoğrafa baktıktan sonra bende baktım . "Çirkin."
-"Kanka çok üzgünüm ama kız afet." Sam'e gönderdiğim bakışlarla oturduğu yatağımda iyice içe sindi.
"Ama bu gerçek değil Skylar, sende biliyorsun. ."
-"Biliyorum." Dedim odada bir o , bir bu yana gitmeyi keserek , yatağıma bacaklarımı bağdaş bir şekilde oturdum. Ellerimi yanaklarıma koydum ve ofladım. "Konuştuuk, ama bilmiyorum . O kıza pek güvenmiyorum."
-"Sarışınlara güvenemezsin" gülümsedi "Asla."
Evet Sam ve Sam'in o harika avutma cümleleri.
-"Saol ya!" Tırnaklarımla oynamaya başlarken oda bana bakmaya başladı.  "biz onunla oyun oynarken yani baya yakındık, sadece ...." Sustum "Galiba korkuyorum.." Ağlamaya başakdığımda Sam hızla yanıma geldi , kafamı omzuna koyarken konuştu.
-"Korkacak bir durum olmadığını biliyoruz Skyly. seni seviyorum dememin tüm yollarını denedi. Çocuk senin için öldü Skyly" bekledi "Teorik olarak fiziksel bir olaylada oluyordu ama... herneyse-. " sözünü hızla kestim.
-"Birde bunlar yetmiyormuş gibi insanların arkamdan dediklerini de duyuyorum. O s* Jeff'i de ..."

-"İnsanların arkandan konuşmalarına bu denli takılma, şuana kadar alışman gerekiyordu Skyly. En azından ben öyle zannediyorum?" Ayaklarını benim gibi, yatağımın üzerinde bağdaş kurarken konuştu. Bir kaç dakika sessizlik oldu.
-"O salak Jeff  buraya kaydını yaptırmış ? Duydun mu." Çenesini kaşıdı "Galiba dündü." Telefonuyla ilgilenirken konuştum.
-"Evet, duymamak sence imkanlı mı?"

O doğru olmayan saçma haberin üzerinden 2 hafta geçmesine rağmen hala ilk günkü o iğrenç bakışları aynı derecede üzerimde hissedebiliyordum. Bunu Sam de biliyordu . Sadece bilmezlikten gelipte beni rahatlattığını sanıyordu.
Kendince.
Şimdi , her gün yaptığı , kendince beni rahatlattığını sanan ama beni gram rahatlatmayan konuşmasını yapıyordu.
Ve bu beni sanki insanlara yükmüşüm gibi bir his uyandırmaktan başka bir işe yaramıyordu.