Montreal

14

14: Mage

"Open your drawer," tikhim niya ilang saglit mayari ang katahimikan.

"W-what?" Naguguluhan akong suminghap, handa na sana sa hagupit ng galit niya. I presumed, since he was no other than the Colden Montreal, that a simple sorry wasn't enough.

Or maybe his punishment for me was just waiting around the corner? Napabangon ako bigla.

"Open it then get your laptop, Yuki." May pinalidad sa kanyang tinig—palagi naman. Nahinuha niya marahil ang pag-aalinlangan ko dahil sa aking pagsasawalang-kibo.

"Okay..." Dahan-dahan akong bumaling sa katabing mesa ng kama ko, iniisip na kung ano'ng naghihintay sa akin.

Crazy, I knew, but the first thing that popped out of my lunatic head was that there's a gun inside the damned drawer and he would ask me to shoot myself dead in the temple.

"I'll hang up now. Let's video call instead," paalam niya at binabaan agad ako. Shit!

Because I cared for myself too much to prolong my agony, I hurriedly went to grab the box that wasn't there before. With scrutinizing eyes, I shook the mysterious thing and observed its weight and properties. I had never seen or touched a gun before so I wasn't sure if this one could be it or whatnot.

Halos mapatalon tuloy ako nang tumunog agad ang laptop pagkabukas na pagkabukas ko roon.

"Hi." Tumambad ang gwapong mukha ni Colden. Well, fuck.

"Hi," may halo-halong emosyon na tugon ko. Hindi ko mawari kung ano iyon. Ano'ng kalokohan iyon? Bakit bigla na lang akong kinabahan sa pagkakita sa lalaki ko?

Kanina lang ay nalubog ako—nilugmok ko ang sariling prinsipyo dahil ang panatilihin si Montreal sa buhay ko ang aking naging desisyon. Masakit iyon. Kahit hindi ko aminin sa sarili ko, masyadong nakakababa pala ang itanggi ang sarili para sa ibang tao.

Pinili ko siya, at kahit nga naisalba ko ang relasyon namin ay may kaakibat pa rin iyong makikirot na pagpiga sa aking puso.

Subalit sa ngayon? Nakakabaliw. Bigla na lamang ay naparam lahat at napalitan ng mapait na kasiyahan dahil nasilayan ko na ulit ang aking Colden.

Fuck. Was this healthy at all?

"You look especially hot tonight, babe," he murmured. Mapupungay ang kanyang mga mata ngunit may bahid pa rin ng awtoridad ang kanyang boses. Nakakairita iyon kung sa totoo lang pero hindi ko rin alam kung bakit lalo lamang siyang naging nakakaakit sa aking paningin.

"Do you want me to say the same about you?" Nagtaas ako ng kilay kahit naghuhuramentado na ako sa loob-loob.

His web-camera blessed me with a high-definition view of his whole face down to his chest, and a glimpse of the skyscrapers behind him. I was sure those buildings illuminated stunning lights of varied hues but who the hell cared?

I didn't, especially now that Montreal was right in front of me in all his vigilant stare.

"No need." Nakuha ko agad ang kahambugan sa boses niya; kinawit ko ang hibla ng buhok sa kaliwang tainga. Too much confidence! "Open my gift," he ordered me yet again.

Hindi na talaga magbabago ang gunggong.

"What is this?" Inosente kong tinitigan ang laman ng kahon na kahit regalo raw ay hindi naman manlang nakabalot. "Oh. It's... uh... a gift! Your gift. Colden...?" Halos pahisterya akong nagbalik ng tingin sa nakahandang ngisi ni Colden.

"Vibrator." Sinabi niya 'yon na parang sinasambit lang niya ang paborito niyang kulay!

"V-vibrator." Pasimple kong pinakalma ang nagwawala sa hiya ko nang sistema sa pamamagitan ng pagwawaksi ng kahit anong emosyon sa aking mukha.