Unanswered Wishes (Completed)

37. Last Chapter

37. Last Chapter

PSALM JANE SARROSA'S PoV

Ang pag-ibig ay hindi lang nasusukat kung gaano mo pinanghawakan ang taong mahal mo, kundi kung paano mo tanggapin na kailangan mong pakawalan ang isang tao para sumaya sila!

"Psalm... congratulation" that was I have said myself after I talked to him...

I wanted to congratulate myself for surviving the pain... survivor ako kasi kahit mahirap at kahit masakit,nakayanan ko! Haay!

Ilang beses ko na bang inisip na tapusin na ang buhay ko? Isang daan na ata... pero siguro, gusto pa ng tadhanang manatili ako sa mundo kaya hindi ko magawa...

Maybe, I'm alive right now for some reason... maybe I am still alive kasi may ibang tao pa kong kaiangan makilala para mas matuto ako...

Siguro nga...

"Hi, Psalm..." Ang boses na yan ang nagpabalik sakin sa kasalukuyan.

I smiled. "Hi ate,congratulations..." hinalikan ko sya sa pisngi. Naalala nyo ba yung may-ari dating ice-cream shop kung saan ko sinagot ang taong yun? Si ate Lishanna...

She's getting married now. "Thanks, mabuti naman at nakarating ka..." kitang kita ko kung gaano sya kasaya dahil parang nangingislap ang mga mata nya sa sobrang kaligayaghan.

"Ako pa ba naman mawawala sakasal ng pinakamaganda kong ate Lishanna?" I stared at her with a smile.

"Nambobola ka na naman, pero salamat!" she laughed lively. Pati tawa nya, magandang pakinggan.

Maybe because she was really happy right now. Because this is the day when her prince charming will marry her.

"I'm so happy for you..." She was two years older than me She was only twenty four pero nahanap na nya ang tutupad sa pangarap nya.

"Thanks, anyway... He's coming today..." she said with a worried face. Alam na kasi nya kung anong nangyari saming dalawa ni Darren. Nagmula nung grumaduate ako ng college, saka kami naging close ni ate kaya alam nya kung gaano ako nag-suffer sa heartbreak ko.

I just smiled. "Aah, e di maganda... " I said with no bitterness in my heart. Okay na ko... meron pa kong nararamdaman sakanya pero hindi na ganon kasakit.

"Okay lang ba?" she asked with concern.

"Oo naman ate, syempre! This is your wedding and you have your right to invite everyone you want..."

"You sure?" Naku! Kung makasure naman ito, wagas! "Oo ate, don't worry about me..."

"Okay..." nasa dressing room pala kami at inaantay nalang ang oras kung saan magbibigay na sila ng sign namag-uumpisa na ang ceremony.

"Ate, una na ko! See you on church..." I again kissed her in cheeks.

Pumasok na ko sa church kung saan pagdadausan ang kasal. Nilibot ko ang paningin sa church. Ang ganda lang talaga pag may ikakasal, madami kasing napapalibutan na bulaklak and while at the sidewalk, I felt like I was the one who's getting married.

Sana dadating din ang araw na ganito sa buhay ko... pero hindi ko alam kung kelan... haay!

Umupo ako sa bandang likuran kung saan wala nakaupo... minutes later, the ceremony started.

Busy akong makinig sa sinasabing minister ng may umupo sa tabi ko. Hindi ko sana papansinin pero nilingon nya ko at nagsalita. "Hi, Psalm..."

Tinignan ko ang nagsalita. OMG?"Terrence?" he smiled after I said his name.