Alleen Link en ik

Ik raak haar kwijt||34

Pov Pippa

Ik sta nu voor de allerlaatste keer in mijn kamer. Ik kijk uit mijn raam en denk terug aan alle herinneringen die ik hier heb gemaakt.

Ik denk na over alle keren dat ze me wakker maakte op een zondag voor het ontbijt en dat ik dat zo vervelend vond.

Langzaam voel ik nog een traan over mijn wang rollen en veeg hem snel weg als Link samen met Sophia de kamer binnen komen lopen.

"Ben je klaar om te gaan?" Vraagt Link.

Ik knik en pak Sophia van hem over en geef haar een klein kusje op haar voorhoofd.

Hat is nu drie dagen geleden sinds Mamma is overleden en we hebben het hele huis leeggehaald. We kwamen nog allemaal langs dozen van baby spullen van mij die ze jaren lang bewaard heeft zonder dat ik het wist.

Morgen is de begrafenis en ze hebben me gevraagd of dat ik een graf reden wou schrijven. Ik heb het wel geprobeerd, maar wat ik tot nu toe heb geschreven slaat helemaal nergens op.

Ik sluit nog voor de allerlaatste keer de voordeur en we lopen op de auto af. Ik zet Sophia achterin in het kinder stoeltje en ga zelf in de passagiers stoel zitten.

We rijden terug naar ons appartement in stilte, waar ik wel blij mee ben want ik heb echt geen zin om te praten.

Zodra we dan ook thuis ga ik meteen op bed liggen en laat Sophia achter met Link.

Ik weet dat ik iets zou gaan moeten doen omdat Mam het nooit had gewild zo, maar ik kan het gewoon niet. Iedere keer als Link me op probeert te vrolijken bedenk ik me weer wat er is gebeurd.

-

Ik sta voor de spiegel en strijk mijn jurk glad. Hij is gewoon simpel met een halve mouw en hij komt tot net boven mijn knieën.

Ik fix nog even mijn haar en loop daarna de woonkamer in. Waar Link op me wacht.

We zijn wel vroeg, maar we moeten ook een van de eerste zijn.

We nemen nog afscheid van de oppas en geef Sophia nog een klein kusje op haar voorhoofd voordat we de deur uit lopen.

We lopen naar de auto toe en Link probeert mijn hand vast te pakken maar ik trek snel weg.

De rest van de auto reis zeggen we weer niks tegen elkaar. Ik heb in de afgelopen twee dagen dan ook tegen niemand gepraat. De woorden kunnen gewoon niet meer over mijn lippen komen. Het lijkt alsof ik vergeten ben om te praten.

-

Ik krijg maar half mee wat er gebeurt, maar word weer terug in de realiteit gehaald doordat de bisschop mijn naam zegt.

"En nu geven we het woord aan Pippa."

Ik loop naar voren en vouw mijn blaadje uit en leg die voor me. Ik had eigenlijk een toespraak voor bereid over dat ze voor altijd in ons hart zou zijn, maar dat klinkt nu zo stom dat ik het papier maar gewoon verfrommel en zelf snel wat tekst verzin.

Ik vertel over de eindeloze dagen dat ze bord spelletjes met me speelde en me mijn veters leerden strikken omdat ik de enige van de klas was die dat niet kon. We zijn er wel drie uur mee bezig geweest voor dat ik het door had, maar ze bleef me gewoon helpen.

En zo was mijn moeder.

Ik hoor een paar snikken uit de zaal komen en af en to zie ik ook een klein glimlachje uit de zaal komen als ik vertel over vroeger.

Ik kijk naar Link en hij geeft me een knikje dat ik het goed doe.

Na de graf rede loop ik snel terug naar mijn plaats en begint de muziek te spelen.

Vaag hoor ik nog de muziek op de achtergrond, maar daar let ik nu niet echt op.

Als ik weer Link zijn hand voel laat ik niet los dit keer.

-

De dagen erna bestaan vooral uit in bed liggen, op de bank liggen en niks doen. Ik praat nog steeds bijna niet en ik laat Link maar al het werk doen.

Pov Link

Ik loop de woonkamer binnen en zie Pip op de bank zitten voor zich uit starend.

Ik zie iemand zitten die ik eigenlijk helemaal niet meer ken. Langzaam zie ik haar uit de realiteit slippen en veranderen in heel iemand anders.

De persoon waar ik altijd mee kon lachen en die bijna nooit een slechte kant van zich liet zien begint te verdwijnen.

Ik ga naast haar zitten ze geeft er geen reactie op.

"Pippa ik weet dat je het zwaar hebt, maar kom alsjeblieft weer terug."

Ze blijft weer stil voor zich uitstaren.

"Geef nou eens antwoord. Alsjeblieft. Ik heb jou nodig Pippa, maar je verandert in iemand die ik niet meer ken."

Omg zoo zieluuggg, maar geen zorgen het komt allemaal wel weer goed. Dit deeltje was wel extra lang, want tja daar han ik gewoon zin in😎

Xoxo TSS