Alleen Link en ik

Nachtmerrie||38

[ik wil jullie zo erg bedanken voor de 5k reads. Ik weet nog wel dat ik de 100 reads had en dat ik super blij was. Nu ben ik weer super blij, maar dan 300 keer erger. Ik wil iedereen bedanken voor het lezen van dit boek en vooral een shout out naar Xrenske_tijger en XLisanneVanMeertenX omdat ze mijn twee beste vrienden zijn en ik raad jullie dan ook zeker aan om hun boekjes te lezen.💕 En natuurlijk mijn allergrootste bedankje gaat uit naar al jullie lieve lezers. Zonder jullie was ik nooit verder gekomen dan deel vier. Dus iedereen die iedere keer weer mijn verhaal leest en reacties achter laat en votes achter laat echt heel erg bedankt!]

Pov Pippa

Ik open mijn ogen en zie een wit plafond. Ik probeer me te bewegen maar dat lukt niet. Ik hoor een deur open gaan, en mijn ogen gaan wijd open zodra ik die stem hoor.

"Zie jezelf nou liggen."

Dat is mijn vader.

"Kijk wat je met jezelf hebt gedaan. Ach je was toch al een hopeloos geval. Dat wist ik al vanaf je geboorten."

Hij komt bij de tafel staan en ik probeer hem aan te kijken. Zijn vieze bruine, halflange sluik haar valt half voor zijn ogen. Hij heeft wat zwarte vegen op zijn gezicht en zijn tanden zijn nog steeds geel.

Alles is nog precies zoals ik me het kan herinneren. Als hij praat kan ik bijna de geur van alcohol ruiken.

Ik kan me nog steeds niet bewegen op mijn ogen na dan. Dan draait de wereld opeens. Ik word van de tafel afgedragen door hem, mijn vader.

Ik word over zijn rug gegooid en kijk nu tegen de zijn rug aan, dus kan ik niet zien waar we heen gaan.

We lopen maar heel even voordat ik een deur hoor open gaan. Mijn hart klopt in mijn keel. Hoe ben ik hier beland, en hoe kan het dat ik hier opeens ben? Waar zijn Link en Sophia, en hoe heeft hij me gevonden?

Ik hoor weer een deur open gaan en niet veel later word ik hard handig in een kast gegooid. Voordat de deur word dicht geslagen zie ik een glimp van de kamer. Het is mijn oude kamer.

Hoe kan dit?

De deur word dichtgeslagen en alles om me heen is donker.

"Je komt er niet meer uit. Nooit meer!" Schreeuwt hij nog voordat ik wat voetstappen hoor en de kamer deur weer hoor dicht slaan.

Ik probeer mezelf te bewegen, maar dat was een hopeloze poging. Ik lig onhandig in de kast en begin langzaam in pankiek te raken.

Ik begin weer het gevoel te krijgen dat ik geen lucht krijg. Ik heb het gevoel dat ik stik. Ik probeer om hulp te roepen, maar ik kan mezelf gewoon niet bewegen.

In de verte hoor ik nog een gil voordat ik buiten westen ga.

"Pippa. PIPPA WORD WAKKER!"

Ik word door elkaar geschud. Ik word wakker en zie Link zijn gezicht als eerst voor me verschijnen.

Ik kijk snel om me heen en zie dat ik in bed lig. Het bed gewoon bij mij thuis. Ik zweet ook helemaal en heb het echt super warm.

"Je was helemaal aan het schreeuwen en om je heen aan het slaan. Wat was er gebeurd?"

Ik weet dat ik dit toch een keer aan Link moet vertellen, maar moet dat nou per se nu?

"Ohw. Ik had een nachtmerrie dat is het. Ga maar weer slapen."

Ik wil me omdraaien, maar Link houd me tegen.

"Je gaat me nu vertellen wat e is, want ik zie aan je ogen dat er iets aan de hand is."

Ik probeer nog snel een leugentje te verzinnen, maar mijn hoofd is helemaal leeg.

"Nou, toen ik klein was-"

En op de achtergrond begint Sophie opeens te huilen. Dit is mijn kans om er onder uit te komen. Ik laat mezelf uit bed glijden en voordat Link me tegen kan houden sta ik al in de kamer van Sophie.

Ik pak haar voorzichtig uit bed en wieg haar in mijn armen heen en weer. Ik bestudeer haar gezichtje. Ze lijkt zoveel op Link. Vooral haar heldere groene ogen die heeft ze van hem. Langzaam kalmeert ze weer. Ik wieg haar nog heel even heen en weer tot dat ze weer bijna slaapt.

Ik loop weer de slaapkamer in en Link zit recht over eind in bed.

"Ga je me nog vertellen wat dat van net nou was?" En hij trekt een wenkbrauw op.

Ik had eigenlijk al gehoopt dat hij het vergeten was, maar ik weet dat ik er niet langer onder uit kan komen.

[hehehe nieuw deeltje met een soort van cliffhangertje.

Xoxo TSS]