Forbidden Love [R18]

KABANATA 5

Samantha's P.O.V.

"Heto."

Sabay niyang inihagis sa mukha kong basang-basa ng sariling luha ang tatlong bungkos ng tig-sasampung libong piso, puro tig-iisang libo.

"Tatlumpung libong piso. Sampung libo bawat saksak sa pagkababae mo. Thanks for your services!"

Tumama sa mukha at dibdib ko ang mga perang nagkalat sa kama. May ilang papel na bumagsak sa sahig, habang ang iba nanatili sa tabi ng katawan kong halos hindi ko maigalaw.

Pinaghalo-halong sakit, galit, at kahihiyan ang nararamdaman ko. Gusto ko siyang sigawan. Gusto kong pagmumurahin siya hanggang maubos ang boses ko. Gusto kong pulutin ang pera at isampal pabalik sa mukha niya.

Pero wala akong magawa kundi yakapin ang aking mga binti habang pilit na ibinabaon ang mukha sa pagitan ng aking mga tuhod. Nanginginig ang buong katawan ko. Kahit anong pilit kong pigilan ang pag-iyak, patuloy na umaagos ang mga luha ko.

"Makakaalis ka na," malamig niyang sabi. "Pakibilisan lang dahil may darating akong mga bisita. Ayokong makita nilang nagtatago ako ng puta rito."

Napakalamig at napakalupit ng kanyang pananalita. Para bang wala siyang ginawa. Para bang isa lamang akong bagay na binayaran niya, ginamit, at maaari nang itapon kapag tapos na siya.

Hindi na ako nakapagsalita sa sobrang sakit. Doble ang bigat dahil siya ang nagsabi ng mga salitang iyon. Siya ang nag-iisang lalaking totoong minahal ko. Siya rin ang lalaking minsang nangakong hindi ako pababayaan.

Ngayon, parang wala akong halaga sa kanya maliban sa perang kaya niyang ihagis sa mukha ko.

Umalis siya sa kuwarto. Hindi ko alam kung saan siya nagtungo. Hindi man lamang niya isinara ang pinto. Iniwan niya akong nakaupo sa magulong kama habang nakakalat sa paligid ko ang perang ipinambayad niya sa ginawa niyang pag-apak sa pagkatao ko.

Nanlalambot man ang mga tuhod ko, pinilit kong tumayo. Ilang beses akong muntik mawalan ng balanse habang isa-isang pinupulot ang mga damit ko mula sa sahig. Nanginginig ang mga daliri ko kaya nahirapan akong isuot nang maayos ang damit ko.

Hindi ko kayang tumingin sa salamin. Ayokong makita ang mukha ko. Ayokong makita kung gaano ako kadumi at kawawa sa sandaling iyon, kahit alam kong hindi ako ang may kasalanan sa ginawa niya.

Nagmamadali akong umalis, pero hindi ko dinala ang bayad niya. Iniwan ko ang tatlumpung libong piso sa ibabaw ng kama niyang naging saksi sa kanyang pananamantala.

Oo, kailangan ko ng pera para sa renta. Kinabukasan na ang huling araw ng palugit sa akin ng may-ari ng inuupahan ko. Pero hindi ko kayang sikmurain ang bayad niya. Pakiramdam ko, kapag kinuha ko iyon, tinanggap ko na rin ang ginawa niya sa akin.

Ang sama-sama niya.

Sa kabila ng lahat ng masasamang nangyari sa amin noon, hindi ko akalaing magagawa niya ang ganoong kalupit na pag-apak sa pagkatao ko. Nagalit siya sa akin. Alam kong marami siyang sama ng loob. Pero wala akong nagawa para maging karapat-dapat sa ginawa niyang iyon.

Paglabas ko sa condo unit, pilit kong itinago ang mukha ko sa buhok ko. Wala akong pakialam kung may makasalubong akong tao sa pasilyo. Gusto ko lamang makalabas sa gusaling iyon.

Pagdating sa elevator, pinindot ko nang paulit-ulit ang pindutan pababa. Naiinis ako sa bawat segundo ng paghihintay. Pakiramdam ko, baka bigla siyang lumabas at hilahin akong muli pabalik sa loob.

Hindi siya sumunod.

Hindi ko alam kung mas dapat akong matuwa o masaktan.

Magdamag akong umiyak sa maliit kong apartment. Hindi ko binuksan ang ilaw. Nanatili lamang akong nakahiga sa sahig sa tabi ng kama habang yakap ang sarili ko.