Forbidden Love [R18]

KABANATA 19

Samantha's P.O.V.

Hindi ko namalayang nakaidlip na pala ako sa tabi ni Karl.

Pagmulat ko, agad akong napatingin sa relo.

Alas otso na.

Naku. Kailangan na niyang maghapunan.

Tiningnan ko siya. Mukhang mahimbing pa rin ang tulog niya, kaya marahan akong bumangon upang hindi siya magising. Lumabas ako ng silid at ako na mismo ang naghanda ng pagkain niya.

"Si Karl? Gising na ba?" tanong ni Tita Aurora nang makita akong pabalik sa kuwarto, bitbit ang food tray.

"Tulog pa po siya nang iwan ko kanina. Gigisingin ko na po para makakain na siya."

Tumango si Tita Aurora at sinundan ako sa loob ng silid.

"Karl, it's dinner time," malambing kong sabi habang marahang tinatapik ang kanyang pisngi.

Hindi siya gumalaw.

Mukhang malalim ang tulog niya.

"Karl, anak, gising na," sabi naman ni Tita Aurora habang tinatapik ang kabilang pisngi.

Hindi pa rin siya gumalaw.

Nagkatinginan kami ni Tita.

May kung anong malamig na gumapang sa dibdib ko.

"Karl, gising na."

Mas nilakasan ko ang pagtapik sa kanyang pisngi. Inalog ko rin nang bahagya ang kanyang balikat.

Wala pa rin.

"Karl!" sigaw ni Tita Aurora, may halong takot sa boses niya.

Inalog niya ito nang mas malakas.

Hindi pa rin gumagalaw si Karl.

Shit.

Ano ang nangyayari?

"Karl?"

Paulit-ulit ko siyang niyugyog.

Sobrang putla ng mukha niya.

Kinapa ko ang kanyang pulsuhan, pero wala akong maramdaman.

Inilapit ko ang tainga sa kanyang dibdib.

Wala akong marinig na tibok.

Shit.

Is he dead?

Grabe ang kabog ng dibdib ko. Halos hindi ako makahinga sa lakas ng pagtibok nito.

Ano ang nangyayari?

Patay na ba siya?

"Karl, anak ko!" sigaw ni Tita Aurora bago tuluyang napaiyak.

"Karl!"

Niyugyog ko siya nang paulit-ulit habang nagsisimula na ring humagulhol.

Tumakbo si Tita Aurora palabas ng silid.

"Tumawag kayo ng ambulansiya! Bilis!" sigaw niya sa mga taong nasa labas.

Pagkatapos, muli siyang bumalik at napaluhod sa tabi ng kama. Patuloy niyang tinatawag ang pangalan ng anak habang umiiyak.

Ang paghihintay sa ambulansiya ang pinakamatagal na ilang minuto ng buhay ko.

Ang totoo, wala pang sampung minuto nang dumating iyon.

Pero sa loob ng panahong iyon, pakiramdam ko, ilang oras na kaming nakatayo sa pagitan ng pag-asa at takot.

Sumama kami ni Tita Aurora sa ambulansiya. Sina Tito Juan, Onin, Nenita, at Mang Ted naman, sumunod gamit ang van.