Forbidden Love [R18]

KABANATA 3

Karl's P.O.V.

"Kuya? Anong ginagawa mo sa kuwarto ko?"

Napalingon sa akin si Sam mula sa gilid ng kanyang kama. May hawak pa siyang libro, pero agad niya iyong isinara nang mapansin ang kaba sa mukha ko.

"Sorry, Sam. Hindi ko na kaya. I love you, and I want you so bad."

Hindi siya agad sumagot. Nanatili lamang siyang nakatingin sa akin habang mahigpit na hawak ang librong nasa kandungan niya. Hindi ko alam kung galit siya, natatakot, o hinihintay lamang niyang ipaliwanag ko kung bakit ako biglang pumasok sa silid niya sa ganoong oras.

"Kuya..."

"Sabihin mong umalis ako at aalis ako," sabi ko. "Pero kailangan kong malaman mo ang totoo. Matagal na kitang mahal. Bago pa man nagpakasal ang mga magulang natin. Bago pa tayo tawaging magkapatid ng ibang tao."

Dahan-dahan akong lumapit, pero huminto ako sa harapan niya. Hindi ko siya hinawakan. Ayokong isipin niyang wala siyang pagpipilian.

"Hindi tayo puwede," mahina niyang sabi. "Sa mata ng lahat, magkapatid na tayo."

"Hindi tayo magkadugo."

"Alam ko. Pero nakakatakot pa rin."

"Takot din ako."

Matagal kaming nagkatitigan. Ramdam ko ang mabilis niyang paghinga, pero hindi siya lumayo. Marahan niyang inilapag ang libro sa kama at tumayo sa harapan ko.

"Sigurado ka ba sa sinasabi mo?" tanong niya. "Baka nadadala ka lang."

"Matagal ko nang alam ang nararamdaman ko para sa 'yo. Pinilit ko lang itago dahil alam kong magiging magulo ang lahat."

"Paano sina Mama at Papa?"

"Hindi ko pa alam. Pero ayokong patuloy kang magsinungaling sa sarili mo dahil lamang sa takot natin sa kanila."

Bahagyang kumunot ang noo niya. "Paano mo nalaman na nagsisinungaling ako sa sarili ko?"

"Kapag tumitingin ka sa akin, pareho tayo ng nakikita."

Namula ang kanyang mukha. Hindi siya kumontra.

Nang marahan kong hawakan ang kanyang kamay, hinigpitan niya ang pagkakahawak sa mga daliri ko. Para akong nabunutan ng tinik nang hindi niya ako itinulak palayo.

"Sigurado ka ba?" tanong ko.

Bahagya siyang tumango.

Doon ko lamang siya hinalikan.

Nanginginig ang mga labi niya, at alam kong ganoon din ang akin. Ilang sandali siyang nanatiling alanganin bago niya marahang ipulupot ang mga braso sa aking leeg. Hindi kami nagmadali. Pareho naming alam na kapag tinanggap namin ang damdaming matagal nang naroon, hindi na magiging simple ang lahat.

"K-kuya, kinakabahan ako."

"Ako rin."

"Paano kung magsisi tayo?"

"Hindi kita pipilitin, Sam. Kapag sinabi mong tumigil ako, titigil ako. Kapag sinabi mong umalis ako, aalis ako."

Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata. Naroon ang takot, pero naroon din ang parehong damdaming matagal naming pilit itinatago.