Destiny H.S

Keep calling your name

Το επόμενο πρωί ή μάλλον μεσημέρι με βρήκε με πονοκέφαλο.

Μετάνιωσα που εκανα πρόταση γάμου στην Kendall όμως δεν θα αλλάξει τίποτα. Θα την παντρευτώ.

Θα την παντρευτώ για να πονέσει η Δήμητρα όπως πόνεσα εγώ όταν με άφησε.

Κοίταξα το τηλέφωνο μου και είχα δέκα κλήσεις από την Kendall. Λογικά θα θέλει να κανονίσουμε τα πράγματα για αύριο.

Δεν με νοιάζουν ας κάνει ότι θέλει.

Ήταν τόσο όμορφη χθες. Λάτρεψα την θλιμμένη έκφραση του προσώπου της όταν της είπα ότι κάποιον θα βρήκε να γαμηθεί.

Λάτρεψα την έκφραση, εκείνη την κενή που είχε, όταν της είπα για τον γάμο μου.

Πονάω και εγώ μαζί της όμως δεν με ενδιαφέρει. Αυτός ήταν ο σκοπός μου εξαρχής.

Είναι τόσο εγωιστρια και πεισματάρα και δεν την θέλω πίσω στην ζωή μου.

Ή ίσως την θέλω τόσο πολύ που ότι ένιωθα και ότι νιώθω για αυτή δεν θέλω να βγει στην επιφάνεια για το δικό μου καλό.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και έφτιαξα  καφέ μπας και ξυπνήσω. Όπως ξαναπήγαινα στο δωμάτιο είδα πεσμένο κάτι μπροστα απο την ντουλάπα.

Πλησίασα και κατάλαβα ότι ήταν η ζακέτα που είχε ξεχάσει εδω πριν φύγει.

Ξαφνικά νευρίασα.

Άφησα τον καφέ στο κομοδίνο και πέταξα την ζακέτα με δύναμη μέσα στην ντουλάπα.

Το κινητό μου χτύπησε και χωρίς να δω ποιος ήταν το σήκωσα.

"Έλα μωρό μου." Είπε η Kendall.

Αυτή μας έλειπε τώρα.

"Τι θες;" Απάντησα κάπως απότομα.

"Πρέπει να κανονίσουμε τι θα βάλουμε. Αυτό μας έχει μείνει. Τι θα γίνει;" ρώτησε.

Πόσο με νευριάζει. Όσο σκέφτομαι ότι θα παντρευτώ αυτήν μου ανεβαίνει και άλλο το αίμα στο κεφάλι.

Δεν έχω άλλη επιλογή.

"Κάνε ότι θες εγώ ξέρω τι θα βάλω."

Απάντησα και το έκλεισα. Είναι τόσο κουραστική και νομίζει πως είναι κάτι το ιδιαίτερο.

Τι πάω να κάνω στη ζωή μου με αυτή;

Δεν πειράζει όμως θα την αντέξω για λίγο. Μέχρι να πληγώσω τόσο πολύ την Δήμητρα που να την βλέπω και να μην μπορεί να με κοιτάξει στα μάτια γιατί και μόνο με το κοίταγμα μου να πονάει.