Destiny H.S

Μόνο εγώ

Δήμητρας P.O.V

Φτάσαμε μετά απο αρκετή ώρα σε ένα σπίτι στο Μάντσεστερ. Τι θα γίνει πια; Πόσα σπίτια θα νοικιάσει;

Κατεβήκαμε και προχωρήσαμε προς το σπίτι. Ήταν ομορφο. Με ένα πολύ όμορφο κήπο και ωραίο χρώμα. Μέσα ήταν μοντέρνα διακοσμημένο.

"Έλα να σου δείξω το δωμάτιο." Μου είπε και τον ακολουθησα.

Ήταν μεγάλο με ένα διπλό κρεβάτι ξύλινο. Κλασσικό όμως με μοντέρνες πινελιές.

"Ωραία και το δικό μου που είναι;" ρώτησα εφόσον δεν ήθελα να κοιμηθούμε μαζί.

"Τι εννοείς το δικό σου;" Γέλασε με την ερώτηση μου.

"Τι; Νομίζεις ότι θα κοιμηθώ ξανά μαζί σου;" Γέλασα και γύρισα στο σαλόνι.

"Αυτός ο καναπές φαίνεται πολύ άνετος οπότε δεν θα με πονάει και η μέση μου το πρωί." Είπα και κάθισα.

"Τι δεν καταλαβαίνεις από το θα κοιμηθούμε μαζί;"

"Δεν θέλω." Απάντησα σοβαρά.

"Μετά μου λες να μην λέω εγώ ψέματα!" Γαμώτο μου. Αμάν πια με αυτή την αυτοπεποίθησή του. Ώρες ώρες μου θυμίζει εμένα.

"Ξέρεις κάτι; Αυτό το προσόν είναι αποκλειστικά δικό σου μην αγχώνεσαι." Του είπα και σοβάρεψε.

"Ωραία τότε θα κοιμηθώ εγώ στον καναπέ." Γέλασε και η καρδιά μου φτερούγισε. Εάν μπορούσα να βλέπω το γέλιο του κάθε μέρα δεν θα ήθελα τίποτα άλλο από την ζωή μου.

"Α είσαι και ευγενικός! Εντάξει αφού το θες!" Γέλασα.

"Ούτε καν αρνήθηκες! Που πήγε ο εγωισμός σου; " Δήλωσε σοκαρισμένος.

"Σιγά μην αφηνα το κρεβάτι για τον καναπέ." Γέλασε και κούνησε το κεφάλι του.

"Και τώρα τι θα κάνουμε;" ρώτησα.

"Σεξ." Τον κοίταξα με γουρλωμένα μάτια και σήκωσα το φρύδι μου σαν σωστή κυρία.

"Ναι Harry πάρε με!!" Ειρωνεύτηκα και σηκώθηκα να πάω στην κουζίνα. Η ώρα ήταν 4 και είχα πεινάσει.

Με πλησίασε στα γρήγορα και με σήκωσε.

"Τι κάνεις;" Τον ρώτησα ξαφνιασμένη.

"Είπες να σε πάρω!" Είπε και γέλασε. Ήμασταν σε απόσταση αναπνοής. Το άρωμα του με ζάλιζε. Τα μάτια του ιδιαίτερα και μου προξενούσαν τρέμουλο.

"Δεν το εννοούσα." Είπα ενώ είχα δέσει τα χέρια μου γύρω του για να στηριχτώ.

"Μην λες πράγματα που δεν εννοείς σε μένα."