Destiny H.S

Δική μου

"Γιατί φεύγουμε από τόσο νωρίς;" ρώτησα ενώ τράβηξα το χέρι μου από το δικό του.

"Για να μην σαλιαρίζεις με άλλους!" Είπε και πήγαμε πίσω από το μαγαζί.

"Χορεύαμε." Είπα.

"Ναι μόνο που δεν το κάνατε." Είπε ενώ με κόλλησε στον τοίχο.

"Μου αρεσει όταν ζηλεύεις." Είπα και του χαΐδεψα το μάγουλο.

"Δεν ζηλεύω." Είπε ενώ με άφησε. Προχώρησε προς το αμάξι και τον ακολουθησα.

Σε ένα τέταρτο ήμασταν σπίτι. Κατέβηκε κάτω βιαστικά και μπήκε στο σπίτι ενώ έτρεχα για να προλάβω να μπω. Έκλεισε την πόρτα και με έσπρωξε πάνω της. Με φίλησε δυνατά και παθιασμένα σαν να μην υπήρχε αύριο, που δυστυχώς υπήρχε. Τα χέρια μου κράτησαν τα μπράτσα του ενώ τα δικά του χέρια ήταν στους γοφούς μου. Το ένα του χέρι μετακινήθηκε στην τσέπη και τράβηξε το χαρτάκι που μου είχε δώσει το αγόρι εκείνο.

Χώρισε τα χείλη μας και έσκισε το χαρτάκι.

"Γιατί το έσκισες;" ρώτησα ενώ πέταγε τα κομματάκια κάτω.

"Γιατί είσαι δική μου." Είπε και φίλησε τον λαιμό μου.

"Δεν είμαι δι.." Ξεκίνησα να λέω όμως με τα χείλη του έκλεισε τα δικά μου.

"Δεν θα ξαναφιλήσει άλλος το λαιμό σου." Είπε και πήγε στο λαιμό μου.

Τον έσπρωξα δυνατά και με κοίταξε έκπληκτος.

"Τον λαιμό μου θα τον φιλάει οποιος θέλει ωραία; Δεν θα σε ρωτήσω κιόλας."

Τα μάτια μου έσταζαν. Ήμουν θυμωμένη και πληγωμένη. Πολύ κακός συνδυασμός. Αν μιλούσα θα έλεγα πράγματα που είναι αληθινά και η αλήθεια πονάει.

"Ότι σου είπα." Φώναξε.

"Δεν μου κάνεις κουμάντο."

"Α ναι;" ρώτησε ενώ με τράβηξε και έκλεισε τα χέρια του γύρω μου.

"Ναι και άφησε με." Είπα και τσίμπησα το χέρι του για να με αφήσει όπως και έκανε.

"Εντάξει. Πήγαινε να πηδιέσαι με όποιον μαλάκα βρίσκεις."  Μου είπε και τον χαστούκισα.

"Ήδη πηδιέμαι με όποιο μαλάκα βρω." Είπα εννοώντας αυτόν.

"Όχι μόνο με εμένα προφανώς."

Εννοούσε το παιδί μας τώρα; Αυτό ήταν. 

"Δεν αξίζεις το παιδί που σου έκανα." Του φώναξα ενώ δάκρυσα.