VOLG DIT BOEK'S PLAYLIST OP SPOTIFY: 'I DIDN'T KNOW' VAN 'Brent De Boeck'
Liefde kan soms wel eens een akelig monster zijn. Het dringt zomaar je huid binnen en voor je het weet neemt het je hele lichaam over. Vele zeggen dan: "Niets aan te doen!". M...
"Weet je echt wel zeker dat je vandaag naar school gaat?" Vraagt Jackson voor de zoveelste keer als ik men hele outfit afwerk, door nog een roze pet op te zetten.
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
"Natuurlijk wel, waarom zou ik niet gaan?" Doe ik alsof er niets aan de hand is als Jackson de badkamer komt uitgelopen terwijl hij zijn hemd toeknoopt en ik tegen de zetel ga aanleunen.
"Kom op Heather, geef nou gewoon toe dat je er kapot van bent.. Je kunt niet gisteren de hele avond in mijn armen liggen huilen en dan vandaag doen alsof er niets gebeurd is hè" heeft hij het over gisterenavond nadat ik terugkwam van het ziekenhuis.
"Babe, maak je nu maar geen zorgen.. Dat huilen van gisteren heeft echt deugd gedaan en dus heb ik het gisterenavond en vannacht helemaal van me af kunnen schudden, het doet me echt niets meer" verzeker ik hem, ook al weet ik zelf ook wel dat dat een leugen is.
"Zeker?" Kijkt hij me met een grijns aan als hij mijn handen vastneemt.
"Jaa.." zeur ik wat als ik hem recht in zijn ogen aanstaar.
"Heb je Noah al teruggebeld?" Vraagt hij dan als ik zijn hemd verder vastknoop.
"Nee" zeg ik droogjes als ik dan richting mijn zak loop, waar ik nog wat spullen insteek voor ik hem over mijn schouder gooi.
"Doe dat straks wel eens, want hij maakt zich vast ongerust nadat hij je gisteren nog zo vaak belde en jij niet opnam" smeert Jackson het er nog eens in dat dat misschien niet zo slim was om zijn oproepen gisteren te negeren.
"Ja baas.." zucht ik sarcastisch als hij ook zijn rugzak neemt. "Klaar om te gaan?" Vraag ik dan, waarop hij eens knikt en we samen naar buiten lopen.
*Alex POV*
Ik loop door de gangen, op zoek naar Brandon als ik maar blijf terug denken aan wat er zonet gebeurt is. Toen Nathan me zoende duwde ik hem natuurlijk meteen van me af en heb ik hem buiten gesmeten.
"Alex!" Hoor ik dan plots vanachter me weerklinken als ik me met een ruk omdraai en Brandon op me afgestapt komt.
"Eindelijk heb ik je gevo-" wil ik eigenlijk alles gaan vertellen als hij me dan afkapt.
"Ik kan Nathan echt nergens vinden, dus ik heb nog niet met hem kunnen gaan praten.. Maar ik beloof je dat ik straks meteen na school of als ik hem vind of zo met hem ga praten" ratelt hij maar door. "Het is eigenlijk echt wel raar, normaal zie je die jongen overal in school opduiken en dan als je hem moet vinden is hij negens te bespeuren.. Waar zou hij toch uithangen?" Gaat hij verder als ik er eindelijk iets kan tussenkrijgen.
"Hij was bij mij op de kamer.." onderbreek ik hem als hij me met grote ogen aanstaart.
"Hoezo zat hij bij jou op de kamer?" Kan hij dat amper uitbrengen met de krop in zijn keel.
"Ik zat te ontbijten en plots stond hij daar" leg ik simpelweg uit als ik mijn schouders eens ophef.
"Maar hij heeft niet echt iets gedaan of zo?" Lijkt hij wat in de war.
"Hij heeft me gekust" geef ik dan maar eerlijk toe.
"Die fucking klootzak" mompelt hij binnensmonds als ik zie dat hij zijn vuisten balt.
"Blijf rustig babe.. We moeten hem niet nog meer boos gaan maken, want anders verteld hij alles meteen door hè" herinner ik hem.
"Vind jij het dan misschien niet erg dat hij je gekust heeft?" Kijkt hij me raar aan.
