"omma, အဲ့ဒါေၾကာင့္ သမီးက omma ကို အိမ္အကူေခၚခိုင္းတာေလ။ omma လည္း အသက္ႀကီးၿပီ။ အနားယူရမွာ အခုလိုမ်ိဳး stress ရေအာင္လုပ္ေနရမွာမဟုတ္ဘူး။" Jeongyeon က သူ႕အေမကို ေျပာလိုက္တယ္။
သူ႕အေမက ေသြးတိုးလို႔ ေဆးရံုေရာက္သြားတာေလ။
"omma အဆင္ေျပပါတယ္ Jeongyeon-ah, omma အသက္လည္း ဒီေလာက္မႀကီးေသးပါဘူး။"
"ဒါေပမယ့္ omma, သမီး စိတ္ပူတာက..."
"ပြစိပြစိလုပ္တာေတာ္ေတာ့။ အခု ေနေကာင္းသြားၿပီး Chaeyoung ကို ေအာက္ထပ္ေခၚသြားၿပီး ညစာစားၾက။ Taeyeon လည္း နင္တို႔ကို ေစာင့္ေနေလာက္ၿပီ။"
"အဲ့ဒီေတာ့ အဲ့ဒီမိန္းကေလးက အခုဒီမွာတကယ္ ေနေနတယ္ေပါ့?"
"Jeongie, Taeyeon က ေကာင္းတဲ့သူပါ။"
"ၿပီးေတာ့ တျခား unnie ေတြေကာပဲ omma" Chaeyoung ကလည္း ေျပာလိုက္တယ္။
Jeongyeon က မ်က္ေမွာင္က်ဳပ္ၾကည့္လုိက္ၿပီး "တျခား unnie ေတြ? ဘယ္က တျခား unnie ေတြလည္း?"
Chaeyoung လည္း ေၾကာက္ၿပီး ေခါင္းငံုသြားေတာ့ Jeongyeon က သူ႕အေမကို ၾကည့္လုိက္တယ္။
Jeongyeon's Mom "သူတို႔ေတြ ခဏတာတည္းခိုဖို႔ေနရာလုိအပ္တယ္ေလ။ ဒီအိမ္က အရမ္းအႀကီးႀကီးေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ ငါနဲ႔ Chaeyoung နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းအတြက္ကေတာ့ ႀကီးတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ သမီးကလည္း အိပ္ကို မလာသေလာက္ပဲဆိုေတာ့။"
"ဒါေပမယ့္ omma သူတို႔ကို မသိဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို လြယ္လြယ္နဲ႔ယံုၾကည္ရလား? သူတို႔ေတြ ဘယ္ကေန လာၾကလဲဆိုတာကိုေကာ သိလို႔လား?"
"Jeongyeon, အဲ့ဒီေလာက္ သူမ်ားကို မေဝဖန္ပါနဲ႔။ သူတို႔ေတြက လူဆိုးေတြမဟုတ္ဘူးလို႔ omma ယံုၾကည္တယ္။ သြားေတာ့ Chaeyoung ကိုလည္း ေခၚသြား။"
Jeongyeon သက္ျပင္းခ်ၿပီး တံခါးဆီေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။
"Chaengie, omma နဲ႔ လုိက္သြားလုိက္ေနာ္။"
"omma" Chaeyoung က အေနာက္ကေနလွမ္းေခၚလိုက္တယ္။
"ျမန္ျမန္လာ။ သြားစားရေအာင္။" Jeongyeon က လွည့္ေတာင္ မၾကည့္ပဲေျပာလိုက္တယ္။
သူတို႔ ၂ ေယာက္ ထမင္းစားခန္းဆီေလွ်ာက္သြားေတာ့ Taeyeon ကို ေနာက္ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕လိုက္တယ္။
