Παραδώσου στην Φωτια!

ΝΕΡΟ..

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου
έζησα όλη τη ζωή…
Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα
και τότε όλα τα βράδια
κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας…
Θάθελα να φωνάξω τ’ονομά σου,αγάπη,
μ’ όλη μου τη δύναμη…
Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,
καμιά ελπίδα να μη πεθάνει…
Θε μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο
μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων
Συχώρα με, αγάπη μου,
Που ζούσα πριν να σε γνωρίσω…
Μισώ τα μάτια μου,
που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..
Θα σ’ ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,
ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής
σ’ αναζητάω σαν τον τυφλό,
που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας
σ’ενα σπίτι που’ πιασε φωτιά,
α, για να γεννηθείς εσύ
κι εγώ για να σε συναντήσω
γι αυτό έγινε ο κόσμος…
Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,
κλείνεις έξω απ’ την πόρτα σου
έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..
Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,
είμαστε κιόλας νεκροί…
Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό
έξω απ’ την πόρτα σου,
εσύ θα ξέρεις,
πως πέθανε σφαγμένος
απ’ τα μαχαίρια του φιλιού,
που ονειρευότανε για σένα…
Ποδοπάτησε με,
να έχω τουλάχιστον την ευτυχία
να μ’αγγίζεις…
Σάρκινος 

Το πρωινο τους βρηκε αγκαλια,τα ματια της ηταν απαλα κλειστα και του ειχε γυρισει πλατη,βρισκοταν στον δικο της χαμενο κοσμο οπου εκει βρισκοταν και εκεινος,μα δεν ηθελε να του δειξει τετοια αδυναμια, φοβοταν για οποιαδήποτε εντυπωση ειχε εκεινος απεναντι της...

πως σκεφτοταν?τι σκεφτοταν?

Ειχε κουλουριαστει μη μπορωντας να τον κοιταζει μεσα στα ματια,φοβοταν πως δε θα του φανει αρκετα όμορφη οσο κοιμοταν,φοβοταν να εκτεθει,να παραδωσει καθε της φοβο στην σιγουρια του,προτιμησε πως ηταν καλυτερα να μεινει κλεισμενη στον εαυτο της ..αλλα δεν καταλαβε πως οσο κοιμοταν εκεινος παρατηρουσε καθε της σημειο με θαυμασμο,καθε αναπνοη της που μετρουσε μεσα σε ενα λεπτο,σαν μικρο παιδι προσπαθουσε να αναπνεει ακριβως στον ιδιο ρυθμο με εκεινη και οταν ξεχνιοταν του φαινοταν αδυνατον...εκεινη κοιμοταν και η αναπνοη της ηταν απαλη,προσπαθωντας να την μιμηθει κοντεψε να σκασει καθως αναμεικτα συναισθηματα του βαρεναν το στηθος....ενας κομπος τον εμποδιζε να ανασανει,ηθελε να κοιταξει το προσωπο της...διχως να το σκεφτει γυρισε το κορμι της απαλα σε εκεινον κλεινοντας την στα χερια του με προσοχη...