Παραδώσου στην Φωτια!

...ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ...

Κεφάλαιο 27

Μια γυναίκα είναι μια πόλη
έχει εκατοντάδες παρόδους κι αγνοεί τις διακρίσεις
όλους τους υποδέχεται εξίσου αφιλόξενη κι εξίσου ψυχρή
διαψεύδοντας όλους στο τέλος τους πάροικους ανελέητα
αν δεν ήμουν τόσο αδύναμος
σε τούτη την πόλη τι με κρατά
φυλακισμένο σαν το πουλί ενω
Ένας άντρας είναι ο άνεμος
αν μπορούσε θα διέσχιζε τη μία μετά την άλλη όλες τις πολιτείες
θα τρύπωνε σ’ όλες τις τρύπες σ’ όλα τα σφραγισμένα παράθυρα
ικανοποιημένος αυτάρεσκα την εκδήλωση της ιδίας του βίας
αν δεν ήτανε τόσο αδύναμος
ζητώντας την πρώτη ευκαιρία να σπάσει
στις πύλες μιας πόλης τυχαίας    ~ ποιήματα

Ενας χρόνος νωρίτερα ...

Καθόταν αναπαυτικά στην παλαιά απο ξύλο και με την σκονισμένη από  δέρμα καρέκλα,στο μυστικό τραπεζάκι του κρυφού δωματίου του όπου εκει ετοίμαζε παντοτε τα διαβολικά σχέδια του,όλη η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει αποπνικτικό καπνό που κατέληγε στο τελος στα σαπισμενα πνευμονια του,έγραφε ενα ενα τα βήματα για το σχέδιο του θανάτου διχως τύψεις ,αντί να αρχίζει να γραφει για την διαθήκη του στη οικογένεια του αφού τον χτύπησε η ζωη με μια θανατηφόρα αρρώστια για όλες του τις πράξεις ,αμετανόητος διχως οίκτο λέρωνε τα χέρια του με αίμα διχως να το πράξει ο ίδιος,μια εντολή του αρκούσε για να ανατρέψει τα γεγονότα ,το χρήμα κυλουσε απο τις τσέπες του σαν άφθονο νερο,μα τελευταία δεν αρκούσε ...άρχισε να λιγοστεύει ,να τελειώνει , και οι παράλογες σκέψεις τον έκαναν να σκέφτεται σαν ψυχικά αρρωστημένος !! Εκείνες οι σκέψεις,εκείνο το αγόρι που του στέκονταν εμπόδιο στα σχέδια του έπρεπε να βγει απο την μεση, ο μεγάλος αδερφός που είχε γινει προστάτης της ιδιας του της κόρης και γυναίκας..εκεινος που τις πρόσεχε σαν μεγαλος πατερας ,ο Θετός του γιος,το μικρό αδίστακτο αγορι που δεν φοβοταν τα τέρατα για την ηλικία του ...

Η μεθυστική μυρωδιά του τσιγάρου τον εκανες να μη μπορεί να σκεφτεί καθαρά,σκεφτόταν συνεχώς την γυναίκα την οποία πόνεσε οσο τιποτα και υστερα ετοιμαζόταν για το μεγαλύτερο χτύπημα...παντα την ήθελε δίκη του μα εκεινη δόθηκε στον παιδικό της έρωτα γιατι??γιατι να μην ηταν εκεινος ο πρώτος? Γιατι δε ενιωσε τοσα ωστε να ανταποκριθεί σε εκείνο το προξενιο? Εκεινος την αγαπουσε μα δεν έπαιρνε αγάπη πισω..

Σηκώθηκε όρθιος ανοίγοντας το παράθυρο διαπλατα,προσπάθησε να εισπνεύσει καθαρό οξυγόνο μα μάταια ,ο δυνατός βήχας δε τον άφηνε ...με την γροθιά του χτύπησε με δύναμη το ξύλο του παραθύρου βρίζοντας μεσα απτα δόντια του ..