Παραδώσου στην Φωτια!

ονειρο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 38

Πώς μπορώ να αποφασίσω τι είναι σωστό;
Όταν εσύ μου θολώνεις το μυαλό
Δεν μπορώ να κερδίζω εγώ πάντα τη χαμένη σου μάχη
Ούτε μπόρεσα ποτέ να διεκδικήσω αυτό που μου ανήκει
Όταν πάντα παίρνεις πλευρές
Αλλά δε θα μου πάρεις την περηφάνια
Όχι, όχι αυτή τη φορά
Όχι αυτή τη φορά
Πώς βρεθήκαμε εδώ;
Όταν σε γνώριζα τόσο καλά
Λοιπόν, νομίζω πως ξέρω
Η αλήθεια κρύβεται στα μάτια σου
Και κρέμεται από τη γλώσσα σου
Βράζει στο αίμα μου
Αλλά, εσύ νομίζεις ότι δεν μπορώ να δω
Τι είδους άνθρωπος είσαι
Αν είσαι άνθρωπος τελικά
Λοιπόν, θα το ανακαλύψω
Από μόνη μου
(Φωνάζω δυνατά, σ’ αγαπώ τόσο)
Από μόνη μου
(Αλλά τις σκέψεις μου
Δεν μπορείς να τις αποκρυπτογραφήσεις)
Πώς βρεθήκαμε εδώ;
Όταν σε γνώριζα τόσο καλά
Πώς βρεθήκαμε εδώ;
Λοιπόν, νομίζω πως ξέρω
Βλέπεις τι κάναμε;
Θα γίνουμε τόσο γελοίοι
Βλέπεις τι κάναμε;
Θα γίνουμε τόσο γελοίοι
Πώς βρεθήκαμε εδώ;
Όταν σε γνώριζα τόσο καλά
Πώς βρεθήκαμε εδώ;
Νομίζω πως ξέρω
Υπάρχει κάτι που βλέπω σε εσένα
Μπορεί να με σκοτώσει, θέλω να είναι αληθινό...paramore

Οι μέρες περνούσαν σαν νερο,και εκεινοι ειχαν καταφερει επιτέλους να βρουν ενα σημείο μακρια απο τον υπολοιπο κοσμο, θελωντας να χτυσουν εκει την ερημική καλύβα τους, οι μονοι που τους έκαναν παρεα ηταν τα ζώα και τα φυτα, ένιωθαν μια φορα στην ζωη τους πως ολα θα πανε καλα...

Κρατούσε τις σανιδες ξύλων καρφωνοντας τες με ένα σφυρι το ενα διπλα απο το αλλο,ενω ταυτόχρονα σκούπισε τον ιδρώτα του που επεφτε σαν νερο απο το μετωπο του..πειρε μια βαθια αναπνοη και συνέχισε, δεν ηθελε να ζησει αλλη μια νύχτα εξω μεσα στο κρυο ,το σωμα της ετρεμε απο την παγωνια οσο και αν την έσφιγγε στην αγκαλια του ,από τότε εβαζε στόχους και μεσα σε μερικες μέρες είχε φτιάξει κιολας το σχεδιο της καλύβας, ηταν έτοιμος να την κανει τεράστια και να προσθεσει ενα τζάκι για να ζεσταίνει το σωμα της...όλα ήταν υπο ελεγχο, κανενας δε θα άφηνε ξανα να πειράξει τα όνειρα της, ουτε η οικογένεια της η ιδια, πλέον ήταν γυναίκα του και ειχε κάθε δικαιωμα να την κρατήσει για τον εαυτό του, έπρεπε να την προστατέψει..

Καθως ολες του οι σκεψεις τον πλημμύριζαν ,την κοιτούσε με ενα τετραδιακι να γράφει διαφορες σκεψεις της και ιστορίες που την οδηγούσαν σε έναν δικο της μακρινό κοσμο, κάτω απο ενα μεγαλο δέντρο, από τους καρπους εκείνους τρέφονταν,το απαλο αερακι έλουσε τα μαλλια της κανοντας τα να αφήνονται στον άνεμο σαν πουλια που πανε να πετάξουν,το βλέμμα του ειχε μετατραπεί σε ενα ερωτικό, γοητευμένο και παραδομένο..