Oha! Inanmıyorum. Burası gerçekten benim mi odam?
Gördüğüm manzara karşısında o kadar şaşırmıştım ki... konuşmaya kelimeler bulamıyordum. Yeni odamda atlayıp zıplayıp duruyordum. Koşup babama sarıldım. Hep hayalini kurduğum oda gibiydi. Birgün gerçek olacağına hiç inanmamıştım.
Bazi insanlar anlıyamaz küçücük evde kalmayı. Evimiz okadar küçüktü ki ablalarım ile bir odada kalıyorduk. Babam ve annem oturma odasında yatıyorlardı.
Odayı hiç unutmayacağım. Duvarların bir kısmı mavi diğer kısmı beyaz idi. Mavi duvardaki yatak ta dolap vardı. Yatağımın baş kısmıda büyük cam vardı. O duvarda mavi idi. Yatağımın karşısında bir büyük dolap daha vardı asıl en güzeli palyanço şeklin deydi. Çalışma masası da yanın daydı. Odamda okadar oyunçak vardı ki...
Benim sadece sevindiğim palyançoydu. Okadar hayran kalmıştım ki biran önce akşam olsada uyusak diyordum.
Ateş: boah, ne kadar güzel miş bu oda. Eren kıskandım seni.
Diğerleride gülüyorlardı.
Babam: bak oğlum, okadar Oyuncak varki canın hiç sıkılmaz.
Sanem: şu kitaplara bak. Bakarsın okuma sevdan gelir .
Ablam dedikten sonra kitap ve diğer eşyaları fark etmiştim.
Funda: sıra diğer odalara.
Benim odanın hemen yanı babam ların odasıydı. Odada tek ilgimi çeken ise bebek yatağıdı.
Annemlerin yanındaki oda da kimse kalmayacaktı. Oda pembe beyaz dı. İçi bebeklerle doluydu. Sadece şaşırmıştım ne kadar güzel bir oda. İnsan bu odayı neden bırakır ki. Ablalarımın odaları biri benim kinin yanı, diğeride onun yanındaydı. İlgimi çeken birşey yoktu sadece Funda ablam lavaboya bayıldım deyince deyince fark etmiltim.
Baba benim odamda da varmıydı?
Babam gülerek: hayır , sen bizim odamıza gelirsin yukarda olduğunda. Veya buralarda birçok tane var kana göre takılırsın.
Uzun süre takılmıştık yukarda. Daha sonra babam , kuzenlerim ve ben aşağıya indik . Ablalarım kalıp temizlik yapacaktı. Temizlenince hiçte korkunç durmuyordu.
Annem akşam yemeyini hazırlamıştı. Babmın isteyi üzere yemek odasında yiyilecekti.
Yemekler yeniliyordu. Herkes sohbet ediyordu ben ise etrafa bakıyordum. Birden duvarlarlardaki resim de bir gariplik vardı. Resim deki adamın gözleri oynuyordu. Sonra gözlerini büyütüp ağzını açtı. Ben korkumdan kaşığı düşürdüm. Korkudan donmuştum.
Babam: oğlum, ne oldu? Neyin var?
Ben uzun süre birşey diyememiştim. Sonra titrek ses ile baba resimdeki adamın şekli değişti. Bana baktı ve..
Annem: aaa, sende büyğdükce bebekleşiyorsun.
Ogünü anlamadım ama Ateş de fark etmiş olmalıydı.
Daha sonra iş işten geçtikten sonra Ateş den ötürü sadece şunu bildim.
BİRGÜN İNTİKAMIM SENİ ÖLDÜRECEK!!!
