Kuzey: biraz önce burdaydı.
Lale: hayır, bayağa oluyor yemek yiyeceğim demişti bana.
Annem: ne oldu, Ece nerde?
Filiz teyze: çocuklar bilmiyor.
Annem kızarak: oğlum, Ece yanınızda değil miydi?
Anne, biz burda oynuyorduk. Şebnem gil eve gidince Ece lerde gitti sandım.
Annem: ozaman evi arıyalım. Evde bir yerdedir.
Filiz teyze ağlamaya başladı. Annem ona sakin ol buluruz .
Annem ler eve girince bende arkadaşlara dönüp
Arkadaşlar, gelin bizde arıyalım.
Babam: çocuklar, eve girin.
Baba, biz Eceyi arıyacağız.
Siz eve, biz bahçeyi arıyacağız
Aklıma bir şey gelmişti bu seveple ısrar etmeden eve girdim arkadaşlar da arkamdan geldiler. Onları evin en üst katına çıkartıp tepkilerini görmek istiyordum. Benim gördüklerimi göreceklermiydi.
Herkes evde Ece yi arıyordu. Hava karar mıştı. Biz en üst katdaydık. Ablalarımın arkadaşları da ordaydılar.
Bilinçli aynanın karşısında duruyordum veya arkadaşları korktuğum odalara gönderiyordum.
Arkadaşım Sinan: Eren, yanlış anlama eviniz çok güzel ama çok korkunç.
Ben heycanlı bir şekilde: neden?
Bilmiyorum ama korkunç işte!
Diğerleri de ona katılıyorlardı. Ve ben cesaret edipte soramadı, sizde benim gördüklerimi gördünüzmü diye.
İyice geç olmuştu. Bütün misafirler gitmişti . Filiz teyze , eşi Harun Buğra ve Ateş dışında . Polisler geldi. İlk bana cve arkadaşlarıma sorular sorduktan sonra beni annemler odama gönderdi. Yatağa girdim ams uyuyamadım.
