Buğra kitaba odaklanmiş okurken diğerleride onu okadar dikkatlı dinliyorlardi kine, benim Buğranın arkasına geçtiğimi fark etmemişlerdi.
Buğra okuduktan sonra
Eee, ne oldu şimdi?
Sanem: hiç birşey.
Bizim kiler konuşurken ben iki elim ile Buğra ya dokunup BUH deyince hiç beklemediğim bir tepki ile karşılaşınca şaşırmıştım
Buğra birden bağırarak çıkışa koşmaya başlayınca beni sesli kahkaha tutdu. Ben gülünce önce ablalarım sonra Ateş kahkaha atmaya başladı. Buğra biz kahkaha attınca durup bana doğru döndü.
Allah belanı vermesin! Ulan aklım çıktı.
Ya sende bana yaptın. İyi oldu.
Funda: hak ettin.
Okadar gülüyorduk ki konuşmaya zorlanıyorduk.
Ateş: Nasıl korktun ama? Birde benim le dalga geçiyordun.
Buğrada gülüyordu. Gerçekten çok pis korktum. Kalbim halen attıyor. attıyor.
Sonra birlikte odadan çıktık. Ateş kitabı yanına aldı.
Buğra: ne yapacaksın o kitabı? İçin dekiler boş iş. Kitabı yazan kesin dalgasına bıraktı.
Ateş: olsun.
Duvarı düzeltikten sonra diğer odalara bakmaya gittik.
Sanem: oha! Bu kapıya neolmuş?
Kapı orta dan ikiye ayrılmış. İçerisine girince şaşırdım. Duvarda izler vardı. Sanki iki kişi öldüresiye döğüşmüş çünkü bütün mobilya yerlerdeydi. Koltukta büyük yırtıklar vardı.
Ben bu odayı sevmedim. Ben çıkıyorum.
Tam odadan çıkacaktım gözüm aynaya takıldı. Odanın bir köşesinde boş duvara çevrilmiş duruyordu.
Gidip aynayı çevirdim. Aynada kendime baktım. Kafamın tam üstünde korkunç bir surat. Aynadandır deyip kenara çekildim. Sonra meraktan yine baktım. Gölge gibi birşey onun ne olduğunu anlamaya çalışırken birden o tuhaf şey aynanın içinden bana
Eeeren!
Korkudan Bağırıp odadan çıkmaya çalışıyordum. Tam çıkacaktım beni birşey tutdu. Dönüp baktığım da annemin olduğunu görünce hemen sarıldım. Ağlıyordum
Annem sinirli bir şekilde: yine ne oldu?
Kekeliyerek anlatıyordum. Annem aynaya gidip baktı
Ne var şindi bu aynada?
Anne doğru söylüyorum.
Annem: yeter! Çabuk odana.
