Sabaha kadar uyuyamadım. Bir yandan endişelerim vardı diğer taraftan vicdan azabı çekiyordum. Çocuklara anlatmadım ama eşimin gece çıktığını polislere söyledim. Hülyaya bir yere gidemesin dediğim halde benim uyuduğumu düşündüğü an kalkıp gitti. Ben kavga buyümesin diye birşey demedim. Bahceye çıkmış olmalıydı bunu polislere de söyledim. Bugün bahçeyi aramaya geleceklerdi.
Üzerimi giyinip kahvaltı hazırlamaya indim.
Kahvaltıyı haZırladıktan sonra bir süre oturup düşünüyordum. Okadar dolmuşum ki gözyaşlarıma hakim olamıyordum. Zaten bahçeye çıktıysa ordan kurtulamazdı.Benim gördüklerimi düşündükce çıldırıyordum. Gulyabani yakaladıysa... off...
İçimden bir his Gulyabaniye yem oldu diyor küçücük bir umudum vardı belki arkadaşına gitmiştir diyordum. Böyle uzun süre oturup düşünüyordum. Nekadar zaman geçti bilmiyorum çocuklar birlikte mutfağa girdiler. Çocukları görünce ayağa kalktım.
Günaydın baba.
Gübaydın çocuklar.
Buğra: günaydın , varmı bir haber?
Hayır, birazdan bahçeyi aramaya gelecekler. Şimdi oturun kahvaltınızı yapın.
Daha sonra polislerle birlikte bahceye çıktık. Bahçe de yürürken aklıma o gece geldi. Etrafa dikatlıca bakiyordum. Nekadar dır yürüdük bilmiyordum birden biri
Burda bir ayakkabı var!
Hemen polisin yanına koştum. Çocuk ayakkabısıydı. Bu Ece nin ayakkabısı ola bilir miydi acaba? Birşey demeden devam ediyordum yürümeye. Başım öne eğmiş yürüyordum. Birden olduğum yerde dondum kaldım ve artık emindim Hülya bir daha dönmeyecekti.
