Lady in Black
Caleb
Monster, mahinang sambit ko habang nakatitig sa kalangitan. I'm a monster.
What have I done so bad in this world? Mapait na pagngiti ko't bumuntong-hininga. What have I done to deserve this?
I have always been curious of Amara. Aside from her mysterious personality, I can't seem to take my eyes off her.
Amara has beautiful ocean eyes, her eyes is lovely and yet so dangerous as it can control my whole being. Like, she can manipulate me just by simply looking straight into my eyes.
Yes, i'm crazy about her.
Amara is the the type of person who doesn't seem to care about my presence. She's the only person who doesn't laugh at my jokes in class, she's the only person who doesn't talk to me in class, she's the only person who doesn't give a sh*t about me and yet..
I wanted her to notice me.
At first I thought, I was only feeling this way because I don't like being ignored by a person and that I was just challenged by Amara's coldness but I knew..
It was more than that.
I always knew Amara is special to me. From her ocean eyes, mysterious personality, and long blonde hair, I knew Amara is different but I never thought I have deep feelings for her.
"No!" Amara shouted, tears flowing from her eyes as she shook her head, showing complete disapproval. "I want to see them
die in my own eyes, I must kill them! I must--"
"Amara," Paglapit ko sa kaniya, placing my hands on her clenched fist as I stared at her lovely eyes. "The wolves are gone, they're dead." Sabi ko't hinawakan ang pisngi niya, 'tila gustong protektahan siya't ayaw makitang nasasaktan siya ng ganito. "It's alright, ok? Everything's fine."
Bakit siya pa? Sabi ko't bumuntong-hininga. Bakit siya pa ang minahal ko?
"Caleb," Said a cold voice and I knew, it was her.
"Amara," Sagot ko't malungkot siyang nginitian. "Nandito ka pala. Ah, gusto mo bang mag-training dito? I'll leave if you don't want me here—"
"No," Aniyang ikinagulat ko kasabay ng malalim niyang paghinga. "Let's talk."
Gusto niya akong kausapin? Sambit ko't nagtataka ang mga matang tinitigan siya kasabay ng pag-upo niya sa tabi ko. H-hindi ba't, galit siya sa akin?
"I'm sorry," Sabi niya't malungkot akong nilingon. "I'm sorry for being rude to you. H-hindi ko dapat ginawa yun."
Natahimik kaming dalawa, parehong hindi alam ang sasabihin kasabay ng malakas na pag-ihip ng hangin.
"Alam 'kong hindi mo kasalanan," Aniya't napalunok. "Alam 'kong hindi mo sinasadya at alam 'kong hindi mo to gusto pero.."
Huminga siya ng malalim at malungkot akong tinitigan sa mga mata. Her lonely blue eyes.
"P-pasensya ka na. Alam ko naman na hindi ka katulad ng halimaw na nasa nakaraan ko pero, natatakot ako." Aniya kasabay ng pagpatak ng kaniyang luha. "Natatakot akong pagkatiwalaan ka't.."
"Masaktan."
Napapikit ako, ramdam ang sakit sa bawat salitang binibitawan niya lalo na't alam 'kong mahirap ito para sa kaniya. Sobrang hirap.
"Sorry Caleb, I'm sorry for feeling this way. I know, I should not blame you for everything pero—"
Napatigil si Amara, nanlaki ang mga mata't hindi magawang tapusin ang sinasabi niya nang yakapin ko siya't sinabing, "Naiintindihan ko, Amara. Naiintindihan kita."
Natahimik kaming dalawa, parehong naguguluhan at 'tila'y kinakabahan kasabay ng mabilis na pagtibok ng aming mga puso.
"Caleb.."
"Saktan mo ako, Amara." Sabi ko't hinarap siya gamit ang determinadong mga mata. This is the only way. "Saktan mo ako hanggang makuntento ka, saktan mo ako hanggang mawala ang galit mo. Ibuhos mo ang lahat sa akin, kakayanin ko ang lahat para sayo."
Amara stayed silent, her ocean eyes was so confuse, I knew this is a hard decision for her.
"Use me, Amara." Pakiusap ko't hinawakan ang mga kamay niya upang dalhin sa pisngi ko. "Use me to take all your pain away."
"I won't," Aniyang ikinagulat ko kasabay ng marahan niyang paghaplos sa pisngi ko. "I won't use you, Caleb. I don't want to."
Nanghihina akong napatitig sa mga mata niya, 'tila'y unti-unting nawawala sa sarili kasabay ng pagsabi niyang, "You're my special friend. A-ayaw 'kong saktan ka."
Special friend, mapait na bulong 'ko't napangisi.
Special friend, who made that sh*t?
"I'm really sorry, Caleb." Aniya't niyakap ako ng mahigpit. "I promise I won't do that again, I'll be a good friend to you just please forgive me."
Napabuntong-hininga na lamang ako't niyakap siya pabalik.
Putanginang special friend.
Belle
"Anong kailangan mo sa akin?" Nanginginig na sambit ko't unti-unting pinilit ang sariling tumayo without taking her hand. "Sino ka?"
"Oh, darling." Aniya't tinitigan ako gamit ang madilim na mga mata. "I'm here to help you, you don't have to be rude—"
"Sino ka?" Pag-uulit ko sa tanong ko't tinago ang mga kamay ko sa likod, slowly making water balls to protect myself. "Bakit ka nandito? Paano mo nalamang nandito ako?"
"Matagal na kitang sinusundan, Adorabelle Calista." Aniya't matalim na tinitigan ang mga kamay ko sa likod. "Kailangan mo ang tulong ko."
"Ano?" Sabi ko't hinanda ang sarili ko sa pag-atake. "B-bakit ko kakailanganin ang tulong mo?"
"You need my help Calista," Aniya't nilapitan ako, 'tila'y kinukuha ang lakas ko. "You need me to take everything that's rightfully yours."
Natahimik ako, naguguluhan at 'tila'y hindi alam ang nais niyang sabihin kasabay ng pagngisi niya.
"You want this man, right?" Aniya kasabay ng pag-lahad ng palad niya't sa pamamagitan ng maitim na usok ay ipinakita ang imahe ni Zion. "You love him and you want to be with him, you want to take him away from Selene right?"
Naestatwa ako, gulat na makita ang imahe ni Zion sa mga palad niya't sinabing, "S-sino ka? Paano mo nalaman ang tungkol sa kaniya?"
"Simple darling," Aniya't inalis ang takas na buhok sa pisngi ko. "I'm Eos, the lady in black or most known as.."
"The Goddess of Dawn."
