The Light || Meanie ~~

Yanıklar

    Hayatım dibe vurdu, karanlık bir tünelde ilerliyorum. Bu acımasız,korkunç güne tek başıma direniyorum.
    Gözyaşlarım acılarımla yükseliyor.
                                          (Stray Kids-Hellevator)

     -Kim Mingyu

---------------------------

    Wonwoo yaklaşık 10 dakikadır omzumda ağlıyordu. Ben de ağlıyordum çünkü hiçbir acısından haberim yoktu. O böyle ağlayacak kadar dolmuş iken ben onun suçlanmasına izin verdim ve bir de onu suçladım. İçim aciyordu, her açıdan.

     Mingyu--"Wonwoo eve gidelim mi? Üşüteceksin. Sakin bir şekilde konuşuruz, lütfen."

    Ağlamam çoktan durmuştu. İçimde ki acı ve utanç ile duruyordum yanında.

     Mingyu--"Wonwoo cevap versene hadi."

     Cevap vermeden sadece ağlıyordu. Suratına bakmak için çekildim oda çekildi. Gözlerinde ki hüzün..anlatılmazdı. Merak ediyorum, ne yaşattıklarını.

     Mingyu--"İyi o zaman sen bilirsin."

    Diyerek kucağıma aldım. Paraları da alıp yürümeye başladım.

    Hala hiçbir şey demiyordu ama daha sakindi. Kucağımdaydı ve onu eve götürüyordum. Normalde onu kucağıma almamam için tekme falan atar ama yapmıyordu. İnanın yapmasını isterdim.

     Mingyu--"Sana ne pişirmemi istersin bugün? Şimdi söyle evde malzeme olmayabilir."

     Mingyu--"Lütfen konuşur musun? Korkuyorum. Bak ben de ağlamaya başlayacağım şimdi."

     Mingyu--"Konuşmayacak mısın? İyi o zaman deniz mahsulü yapıp sana zorla yedireceğim. Göreceksin Jeon Wonwoo."

     Wonwoo--"Ben tavuk istiyorum."

    Mingyu--"Bende seni istiyorum. İşte budur."

    Mingyu--"Ahh yani seni derken seni anlamında değil. Tabi seni istiyorum ama o anlamda değil. İyi olmanı istiyorum. Böyle durunca karşımda..dayanılır gibi değil. Lütfen Wonwoo en azından taksi gelinceye kadar biraz toparla kendini. İnsanlar seni böyle görmemeli. Sen her zaman güçlü ve dirençli bir insansın. Ben seni böyle tanıyıp sevdim. Şu an böyle olmanda haklı sebeplerin var eminim. Ama gerçekten.. lütfen böyle durma karşımda."

     Arada gözyaşlarım da aktı tabi. Onu hiç bir zaman böyle düşünemezdim. Şimdi ise en güçsüz hali ile kucağımda, gözyaşlarından oluşturduğu o göl ile beraber.

    Taksi geldi ve bindik. Onu koltuğa oturtup kendimde yanına geçtim. Gözyaşları istemsizce akıyordu,durmadan.

     Adama adresi söyledim ve yola başladık. Wonwoo'yu kollarımın altına almıştım. Ona, yanında olduğumu hissettirmeye çalışıyordum.

     Sonunda bizim sitenin olduğu yere varmıştık. Wonwoo'yu da alıp indim. Yol boyu birşey dememişti ama ağlaması da durmuştu. Sevinmeli miyim bilmiyorum.

      Mingyu--"Seni tekrar kucağıma almamı ister misin?"
     Wonwoo--"Hayır gerek yok. Elimi tutsan yeter."

    Diyerek elini uzattı, tuttum. O incecik elinin tüm ayrıntısını elime sindirmek istiyordum.

     Mingyu--"Xuan'a haber vereyim mi? Bana mı geleceksin?"
     Wonwoo--"Sana geleceğim. Xuan'a haber verme. Onun da iyi olduğunu sanmam."