Bitterish...

Ep (9)

​ေသဆံုးသြားတဲ့လူ​ေတြဟာ
ဟိုး....​ေကာင္​းကင္​မွာၾကယ္​က​ေလး​ေတြျဖစ္​သြားၾကသ​တဲ့
ၾကယ္​​ေတြကို​ေငးပါStephanie
ငါ့ကို႐ွာပါ
ငါဟာမင္​းနဲ႔အနီးဆံုးကၾကယ္​ပါ......။

................

ၾကယ္​​ေတြမလင္​းတဲ့ညမွာ မိုးလည္​းသည္​းတယ္​ Ms Jung။
မိုး​ေပါက္​​ေတြက ကြၽန္​မနဲ႔ရင္​းနီးၿပီးသား႐ွင္​့မ်က္​ရည္​​ေတြဘဲမို႔ ကြၽန္​မအဖို႔အကာအကြယ္​​ေတြမလိုပါဘူး။

ကဗ်ာဆရာတစ္​​ေယာက္​​ေရးခဲ့တဲ့စာသား​ေလးကိုသတိရမိတယ္​
"မိုးရြာထဲမွာလမ္​း​ေလ်ွာက္​ရတာကိုႀကိဳက္​တယ္​
ငါငို​ေနတာဘယ္​သူမွမသိလို႔.....''
အဲ့ဒီလိုပါဘဲ...ဒီလိုဘဲ​ေပါ့
ကြၽန္​မမ်က္​ရည္​​ေတြကို ဘယ္​သူမွမျမင္​ႏိုင္​​လို႔​......။

ကားမွတ္​တိုင္​​ေ႐ွ႕မွာထံုက်င္​​ေနတဲ့​ေျခ​ေထာက္​​ေတြကိုရပ္​လိုက္​တယ္​။
လမ္​းမီးတိုင္​ကမီး​ေရာင္​ဝါ​ေဖ်ာ့​ေဖ်ာ့ရယ္​၊ တ​ေဖ်ာက္​​ေဖ်ာက္​ၿပိဳ​ေနၾကတဲ့မိုးစက္​​ေတြရယ္​၊ ငို​ေနတဲ့ကြၽန္​မရယ္​။

ကြၽန္​မသြားမယ္​့ခရီးက​ေျခဦးတည္​့ရာဆီ။ ႐ွင္​​ေနတဲ့သက္​တန္​႔​ေတြရဲ႕တစ္​ဖက္​ျခမ္​းဘဲ​ေရာက္​​ေရာက္​....။ တိမ္​ၿပိဳ​ေတြ​ေနာက္​ပုန္​း​ေနတဲ့ၾကယ္​​ဆီဘဲ​ေရာက္​​ေရာက္​....။
​ေျခဦးတည္​့ရာသြားမလို႔....။

ကား​ေတြက​ေတာ့ လမ္​းမ​ေပၚမွာတဝီဝီပါဘဲ....
လူကူးမ်ဥ္​းၾကားကမီးလံုး​ေတြလည္​းနီ​ေနတုန္​းဘဲ
ကြၽန္​မ​ေျခ​ေထာက္​​ေတြက​ေတာ့ ကားလမ္​းမတစ္​ဖက္​ကိုျဖတ္​ကူးဖို႔​ေျခခ်ၿပီး​ေနၿပီ။ ႐ွင္​့​ေက်ာျပင္​အရိပ္​က​ေလးရိွတဲ့တစ္​ဖက္​လမ္​းမဆီ ကြၽန္​မ​ေျပးလာ​ေတာ့မလို႔......။
မ်က္​လံုးအစံုကိုမိွတ္​ခ်လိုက္​ၿပီး ႐ွင္​​ေနတဲ့အရပ္​ဆီကြၽန္​မလိုက္​ခဲ့​ေတာ့မလို႔......။

ကိုယ္​့ကိုယ္​ကိုယ္​သတ္​​ေသသြားၾကတဲ့လူ​ေတြကို
႐ူးမိုက္​လိုက္​တာလို႔ ကြၽန္​မ​ေတြးခဲ့ဖူးတယ္​...။
ဟုတ္​တယ္​ Ms Jung
လူ​ေတြက ႐ူးမိုက္​လာရင္​
ကိုယ္​့အသက္​လည္​းကိုယ္​မႏွ​ေမ်ာ​ေတာ့ဘူး
ဘဝမွာ ဘာမွ႐ႈံးစရာမရိွ​ေတာ့တဲ့​ေနာက္​
ကိုယ္​့ကိုယ္​ကိုယ္​ပါအရံႈး​ေပးလိုက္​တာမ်ိဳး........။