တစ္ဖက္တည္းတီးေနရတဲ့လက္ခုပ္ေတြ
ေညာင္းလာတဲ့အခါ
ေနမေပ်ာ္လို႔ေႂကြခ်င္႐ွာတဲ့ေရာ္ရြက္ကေလးကိုလည္း
ဖမ္းဆုပ္ထားဖို႔မႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့ဘူးကြယ္.....
ကံတရားဟာမင္းဘက္ကိုမ်က္ႏွာသာေပးခဲ့ပါရယ့္ရြက္ေႂကြ
လြတ္လပ္ျခင္းအရသာကုိခံစားပါ
ေပ်ာ္ရႊင္စြာေႂကြလြင့္ပါ....
ငါမေနတဲ့အရပ္မွာမင္းေပ်ာ္ပါေစ....။
ေပ်ာ္ေနပါေစေပါ့ ရြက္ေႂကြေရ....
ငါမေတာင္းခဲ့လည္းဘဲ မင္းအဖို႔ျပည့္ႏွင့္ၿပီးသားဆုေတြ....
......................
"ငါ မင္းကိုေျပာစရာရိွတယ္Stephanie''
ဒါဟာ သူမတို႔ေ႐ွ႕က ခါးသက္သက္ေကာ္ဖီခြက္ေတြ ေအးစက္သြားသည္အထိ ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုတိတ္ဆိတ္စြာထိုင္ေနခဲ့ၾကၿပီးေနာက္ Jessicaဘက္မွစလိုက္ေသာ စကားျဖစ္၏။
လမ္းမေပၚက တစ္စီးၿပီးတစ္စီးျဖတ္ေျပးသြားသည့္ကားေတြစီ
မွန္တံခါးေပါက္မွလွမ္း၍ေငးေနဆဲျဖစ္သည့္ Stephanieဟာ သူမဘက္လွည့္မၾကည့္ခဲ့သလို။
သူမသည္လည္းဘဲ ေကာ္ဖီျမႇဳပ္ေတြမွာပံုေဖာ္ထားသည့္ေမပယ္ရြက္ပံုေလးကိုသာ ေတြေတြေငးစိုက္ေနျမဲ။
"ငါမင္းကို ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္ Stephanie။ ေနာက္ၿပီး ေမးစရာလည္းရိွတယ္''
သူမ သက္ျပင္းေငြ႔ေငြ႔ကိုမႈတ္ထုတ္ၿပီးေနာက္ ၊သူမစကားေတြကုိ မၾကားသလိုပံုစံမ်ိဳး၊သူမကုိ ရိွမေနသလိုပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ လမ္းမတစ္ဖက္ကိုသာေငးေနသည့္ Stephanieဆီ ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ေငးၾကည့္ျဖစ္သည္။
ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ အပူလံုးကိုသူမျပင္းျပင္းမႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။
"မင္းအနားမွာ ငါမရိွေတာ့ရင္...
မဟုတ္ေသးဘူး ငါမင္းကိုကြာ႐ွင္းေပးရင္ မင္းတကယ္ေပ်ာ္မွာလားStep''
Stepဟာ သူမစကားကိုစိတ္ဝင္စားသြားသလိုမ်ိဳး၊ သူမဘက္သို႔ မ်က္ႏွာလွည့္လာသည္။
သူမအား သိပ္ကိုစိတ္ပ်က္ေနသလိုမ်ိဳးၾကည့္သည္။
ထို႔ေနာက္ ခပ္ဟဟရယ္သည္။
YOU ARE READING
Bitterish...
Fiksi Penggemarလြတ္ေျမာက္ျခင္းကို ခံစားပါ... ငါမေနတဲ့အရပ္မွာ မင္းေတာက္ပ ပါေစ🌟
