Why? (Greek)

17 ~bloody tears

Αφού καταφέρνουμε με επιτυχία να οδηγήσουμε τον κύριο Τζακ στο σπίτι του αρχίζουμε τον δρόμο της επιστροφής.
Καθώς διασχίζουμε ένα δρομάκι από χωματόδρομο ένας αποκρουστικός ήχος αντηχεί στα αφτια μου και γυρνώντας απότομα το κεφάλι αντικρίζω τον Σασκε στο χώμα. Πολλά μαχαίρια έχουν εισχωρήσει βίαια και σκληρά στο σώμα του αφήνοντας το αίμα να ξεχειλίσει από τα ρούχα του. Ο Σασκε με κλειστά μάτια δεν φαίνεται να αναπνέει.
«Σασκεε!» Ουρλιάζω και διακρίνω τον Ναρουτο να στέκεται από πίσω του ανέπαφος.
«Μπήκε..μπήκε μπροστά για να με σώσει.. είδε τα μαχαίρια με τα ιδιαίτερα μάτια του να έρχονται κατά πάνω μου... και .. έβαλε το σώμα του μπροστά από το δικό του..» Λέει ο Ναρουτο γρήγορα και νευρικά.
Ο δάσκαλος Σι σοκαρισμένος ψάχνει στα δέντρα για τον εχθρό.
Αμέσως ένα αγόρι στην ηλικία μας μας κοιτάει με μάτια γεμάτα οργή.
«Τώρα θα νιώσετε τον πόνο που ένιωσα όταν σκοτώσατε τον φίλο μου» λέει μια μια τις λέξεις λες και θέλει να τις φτύσει..και εξαφανίζεται.
Εγώ με τα δάκρυα στα μάτια μένω συντετριμμένη. Θα μπορούσα να αναφέρεται στον άντρα που σκοτώσαμε;
«Έφυγε» δηλώνει ο δάσκαλος Σι «από ότι φαίνεται .. σκόπευε να σκοτώσει απλά.. έναν από εμάς για εκδίκηση» ολοκληρώνει
"Όχι..» ψελλίζω
Ο Ναρουτο οργισμένος τρέχει να βρει το παιδί που μας επιτέθηκε. Τα μάτια του είναι έτοιμα να βγούν από τον θυμό και εξαφανίζεται προτού κανείς μας φέρει αντίρρηση.
«Σασκε» φωνάζω και τρέχω στο μέρος του καθώς τον περνώ στην αγκαλιά μου..
Κλαίω με λυγμούς πάνω στο νεκρό του σώμα.. δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό ..
«Συγνώμη που σου σπάω τα νεύρα και εμπλέκομαι συνέχεια στα ζητήματα σου. Άνοιξε τα μάτια σου .... μην πεθάνεις ...απλά..» δεν μπορώ να ολοκληρώσω τα λόγια μου από το κλάμα.
Ο δάσκαλος Σι φαίνεται να ιδιαίτερα λυπημένος μη γνωρίζοντας τι να κάνει με αυτή την κατάσταση που εντελώς ξαφνικά επικράτησε.
Εντελώς ξαφνικά εκεί που έκλαιγα βλέπω ένα Στυλάτο μα έρχεται κατά πάνω μου.
Το αποφεύγω και εξοργισμένη πλησιάζω τον εχθρό.
«Γιατι επέστρεψες;» Φωνάζω με κόκκινα μάτια.
«Σε άκουγα να κλαις και γύρισα να απολαύσω το θέαμα» λέει χλευάζοντας με
Το λυπημένο μου βλέμμα έχει αντικαταστήσει από δυο θυμωμένα μάτια τα οποία κοιτάνε τον εχθρό. Δεν μιλάω.
Τρέχω κατά πάνω του χωρίς να σκέφτομαι καθαρά ακούγοντας τον δάσκαλο Σι να με φωνάζει να σταματήσω.. ειμαι παρορμητική λέει και γελάω.
Ο Σασκε δεν έπρεπε να πεθάνει.. ήταν εκείνος που καθημερινα με εμπνέει να γίνω πιο δυναμική. Και τώρα χάθηκε ...
Αμέσως πετάω τέσσερα στιλέτα ταυτόχρονα και ενώ τα απέφευγε συσσωρεύω όλη μου την δύναμη όπως συνήθως στην γροθιά μου κι τον χτυπάω στο πρόσωπο.
Εκείνος ξαφνιασμένος πετάγεται με απίστευτη δύναμη μακρυά.
Τον πλησιάζω ενώ είναι στο έδαφος και συνεχίζω να τον βαράω αλύπητα.
«Σακουρα σταματά!» Φωνάζει θυμωμένα ο δάσκαλος Σι. «Μην χάνεις τον εαυτό σου»
Όμως είναι αργά γιατι ο άντρας έχει πεθάνει από τα πολλά χτυπήματα.
Συνειδητοποιώ την πράξη μου και κάνω λίγα βήματα πίσω σοκαρισμένη..
Ενώ πάω να πέσω πίσω σκονταφτοντας νιώθω δυο κρύα χέρια να ποιανούν τους ώμους μου και καταλήγω να στηρίζομαι πλήρως στο σώμα από πίσω μου.
Τότε συνειδητοποιω οτι αυτό το άγγιγμα είναι το ίδιο με εκείνο από το προηγούμενο βράδυ.. τα χέρια που με έσωσαν...
Γυρνάω το βλέμμα μου και βλέπω μέσα σε δυο σκοτεινά μάτια ..
«Σασκε...»