Unicode
နောက်တစ်နေ့ ကျူရှင်သွားခါနီးတွင် ၊
ထွက်ရမည့် အချိန်ထက် ပို၍
စောစောထွက်လာဖြစ်သည်။
အနီးအနားတွင် ၊ သဲဦး နေတဲ့
အိမ်အကြောင်းသိလောက်မည့် လူအား
လိုက်ရှာမိသည်။ အိမ်နဲ့ မလှမ်းမကမ်း
တစ်နေရာတွင် လဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ခု
ရှိနေတာကြောင့် ၊ ထို လဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့
သဲဥိီး ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။
ကောင်တာတွင် ထိုင်နေသော
အသက် ၄၀ ဝန်းကျင် အမျိုးသားဆီသို့
သွားလိုက်ကာ...
"ဦးလေး....."
"ဝေ့... ဘာတုန်း ဝေ့.."
ထိုဦးလေးကြီး ပုံစံက သဘောကောင်းသည့်
ပုံဖြစ်နေတာကြောင့် သဲဦး စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး..
"ဟိုလေ... ဦးလေးက ဒီနယ်သားလား...?"
"ဒါပေါ့လေ....၊
ဒီနယ်သား စစ်စစ် ရေမရောဘူးကွဲ့....."
"ဟို .. ဒါဆိုလေ၊
ဟိုဘက်က တိုက်အနီကြီးမှာလေ ၊
အရင်က ဘယ်သူတွေ နေခဲ့လဲ သိလား..?
ကျွန်တော်က အခု အဲ့အိမ်ကို ပြောင်းလာတဲ့
အိမ်သားအသစ်ပါ..."
ထိုလူက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက်.....
"အဲ့အိမ်မှာ အရင်က အတည်တကျ နေခဲ့တဲ့
လူတော့မရှိဘူးထင်တယ်..၊
ရံဖန်ရံခါ ခဏတဖြုတ် လာနေကြတာပဲ ရှိတာ..၊
သူဠေးတစ်ယောက်ရဲ့
အပန်းဖြေအိမ်သဘောမျိုးပဲ သားရဲ့....၊
ခုတော့ ပိတ်ထားတာ
ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်လောက် ရှိပြီပေါ့..."
ထိုဦးလေးကြီးပြောလိုက်သော စကားကြောင့်
အနည်းငယ်တော့ စဉ်းစားသွားရသည်။
ဘယ်သူမှ မနေတဲ့ အိမ်မှာ ထိုကောင်လေး
ဝိညာဉ်က ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ။
"အဲ့ပိုင်ရှင် သူဠေးက ဘယ်သူလဲ သိလား ..?"
သဲဥိီးရဲ့ အမေးကြောင့်
ထိုဦးလေးကြီး က ပြုံးကာ..
"သားတို့ ဝယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..? ၊
သား မိဘတွေ ကိုမေးကြည့်လေ သားရဲ့....."
သူပြောမှပဲ လမ်းက ဆုံးသွားလေသည်။
အတင်းထပ်မေးပြန်ရင်လည်း၊
မသင်္ကာ ဖြစ်ခံရဦးမည်။
"ဟုတ်...ကျေးဇူးပါပဲ ဦးလေး.. ၊
ဟို ဒီမုန့်လေး ယူမယ်နော် ဘယ်လောက်လဲ...?"
