Unicode
ဒီနေ့ ကျူရှင်တွင် နောက်ဆုံးအချိန်သင်ရမည့်
ဆရာတစ်ယောက် မလာတာကြောင့်၊
ကျူရှင် စောဆင်းလေသည်။
မနက်က သဲဦးအား၊ ကိုကြီးအေသီယံ
လိုက်ပို့တာကြောင့် ၊ အခု အပြန်ကျတော့
ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ဖို့ စက်ဘီးက ပါမလာပေ။
ထို့ကြောင့် ကိုကြီးအေသီယံ ပြန်လာခေါ်မည့်
အချိန်အား စာသင်ခန်းတွင်သာ
ထိုင်စောင့်ရန် တွေးလိုက်သည်။
မင်းညှို့ဖုန်းငှားပြီး စောစော
လှမ်းခေါ်လိုက်လို့ရသော်လည်း
မအားသေးပဲ ထွက်လာရမှာ စိုးရိမ်သည်လေ။
"သဲဦး မပြန်နဲ့ဦး၊
ငါပြောစရာရှိသေးတယ်.."
မင်းညှို့တစ်ယောက် သဲဦးနားသို့
ကပ်လာကာ ခပ်တိုးတိုးဆိုပြီး၊
သူပုံစံက အလောသုံးဆယ်ဖြစ်နေသည်။
တစ်စုံတစ်ခုကိုထိတ်လန့်နေဟန်
ရှိတာကြောင့် သဲဦးပင် ရင်ထဲ
ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။
"လာ အပေါ်လိုက်ခဲ့.."
ဘာများပြောမလို့လဲ ဟူသည့်
သိချင်စိတ်ဖြင့် မင်းညှို့ ခေါ်ရာ
အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အပေါ်ရောက်တော့ သူ့အခန်းဟု
ထင်ရသည့် အခန်းထဲသို့ ခေါ်လာကာ
တံခါးကို ဂျက်ချလိုက်ပြီး...
"သဲဦး... ၊
ဟိုတစ်နေ့က သဲဦး စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ကိစ္စ
ငါ စုံစမ်းပြီးသွားပြီ..၊ကိုကြီးလင်းညှို့
သိမှာစိုးလို့ အခန်းထဲ ခေါ်လာတာ၊
sorry နော်..."
သူက ရယ်ကျဲကျဲကျဲပြောတော့မှ၊ သဲဦး
သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
ခုနက ရုပ်တည်နဲ့ဆိုတော့
ဘာများဖြစ်လို့လဲလို့...။
"သိရပြီလား..?၊ ပြောပြ...."
"အင်း ပြောမယ် ထိုင်ဦး...."
သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော အခန်းတစ်ခုလူံးက
ခြေချစရာ နေရာဟူ၍ မရှိသလောက်ဖြစ်သည်။
သဲဦး မတ်တပ်ရပ်နေတာပင်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်
ဒီတိုင်းချထားသော သူ၏
ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည်အား
ခွရပ် အနေအထားဖြစ်နေလေသည်။
ခု သူထိုင်ခိုင်းသည့် ထိုင်ခုံတွင်လည်း၊
စက်ရုပ်တွေ၊ ဒိုင်နိုစော ရုပ်တွေ ရှိနေသည်မှာ၊
မသိလျှှင် ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်
နေသည့် အခန်းလားပင် အောက်မေ့ရသည်။
