Το τηλέφωνο σχεδόν έπεσε από τα χέρια του Ορέστη ατο άκουσμα της τέταρτης εντολής.
«Τι έγινε ρε φίλε μιλα... τι σου είπαν;» Ρώτησε ανήσυχος ο Μαριος όταν είδε τον Ορέστη να έχει μείνει στήλη αλατος στην θέση του χωρις να κουνιέται.
«Πάρε τηλέφωνο τους γονείς σου και πες τους να μην γυρίσουν μέχρι να τους ενημερώσω εγώ» του είπε χαμηλόφωνα για να μην ακουστεί.
«Ορέστη θα μου πεις τι συμβαίνει;»
«Κάνε αυτο που σου λέω και μην ρωτάς πολλά πες στον Χριστόφορο να μην γυρίσουν» είπε και ο Μαριος αφού είδε την ανησυχία του έκανε αυτό που του ζήτησε.
Η Ρεγγίνα στην αρχή έφερε αντιρρήσεις σχετικά με το θέμα του γυρισμού αλλά ο Μαριος κατάφερε κα την πείσει να μείνουν λίγες μέρες ακόμα. Δικηγόρος ήταν είχε τον τρόπο του να πείθει τους ανθρώπους.
«Έκανα ότι μου ζήτησες... λέγε τώρα τι σου είπαν»
«Να σκοτώσω την Αρετή» του απάντησε παίρνοντας μια βαθιά ανάσα.
«Κάτσε ρε φίλε τι εννοείς να σκοτώσεις το παιδί;»
«Σκότωσε την Αρετή... δεν θα σου είναι δύσκολο έτσι και αλλιώς ξέρεις πολύ καλά ότι δεν είναι δικό σου παιδί... έχεις μια εβδομάδα... αν το κανεις η γυναίκα σου θα γυρίσει στο σπίτι... αν όχι αποχαιρέτησε την για πάντα... αυτά ήταν τα λόγια του... με βάζει να διαλέξω ανάμεσα στους δυο ανθρώπους που αγαπώ όσο τίποτα ξέρουν ότι την αγαπάω την Αρετή και ας μην είναι παιδί μου... το είχε σχεδιασμένο από την αρχή... ήξερε πολύ καλά τι έκανε... ήθελε πρώτα να καταστρέψει εμένα και μετά όλη μου την οικογένεια» του εξήγησε και έχωσε το πρόσωπο του μέσα στις παλάμες του.
«Τι θα κάνουμε τώρα; Τι θα κανεις;»
«Στην αστυνομία δεν μπορώ να πάω... να αλλά ξέρω όλη καλά τι θα κάνω» είπε και πήρε το σακάκι του έτοιμος να φύγει.
«Που πας;»
«Να ελέγξω κάτι... αν είναι αυτό που νομίζω μπορεί να την γλιτώσουμε»
«Κάτσε τι νομίζεις; Ξέρεις... ξέρεις ποιος το έχει κάνει;» Ρώτησε κοφτά ο Μαριος.
«Νομίζω πως ναι»είπε και έφυγε χωρις να πει τίποτα άλλο.
Δεν πήρε κανέναν μαζί του ούτε φρουρό ούτε οδηγό κανέναν. Πήγε μόνος του. Δεν εμπιστευόταν κανέναν πλέον. Αν είχε καταλάβει σωστά τότε σίγουρα θα ήταν πολύ οργανωμένο το σχέδιο. Σίγουρα θα είχε πλησιάσει κάποιον μέσα από το σπίτι για να δίνει τις πληροφορίες... Έψαξε ρώτησε έμαθε και μετά μπήκε στο δωμάτιο του σχεδόν ηττημένος. Δεν ήταν αυτό που νόμιζε... αλλά ήταν πολύ κοντά... Άργησε να το καταλάβει αλλά είχε φτάσει ήδη στην απάντηση πριν καν το καταλάβει. Γύρισε στο σπίτι και καθίσαμε στην καρέκλα του γραφείου του βάζοντας ένα ποτό. Δεν είχε καταφέρει τίποτα. Τουλάχιστον αν είχε βρει κάτι τώρα θα ήξερε και τι να κάνει με την ταέταρτη εντολή που του είχαν δώσει. Η πόρτα του γραφείου χτύπησε και ο Μαριος μπήκε μέσα. Τον είδε να πίνει άρα κατάλαβε πως δεν είχε βγάλει καμία άκρη.
«Τίποτα;» Τον ρώτησε και κάθισε σε μια καρέκλα απέναντι του.
«Τίποτα.... το άτομο που σκέφτηκε έχει πεθάνει λίγα χρόνια πριν..... εκτός και αν......» είπε και σταμάτησε απότομα αφήνοντας το ποτήρι με το ουίσκι στο τραπέζι.
«Εκτός κι αν τι Ορέστη;» Ρώτησε με αγωνία ο Μαριος.
«Για περίμενε μισό λεπτό... θέλω να τσεκάρω κάτι» του είπε χαμηλόφωνα πάντα γιατί ήταν μέσα στο σπίτι και άνοιξε το λάπτοπ του.
«Έχει γούστο» μονολόγησε αδιαφορώντας για τον Μάριο δίπλα του διαβάζοντας κάτι που ο ίδιος είχε ψάξει.
«Θα μιλήσεις; Μην με αφήνεις σε αγωνία» του φώναξε αλλά μετά σώπασε γιατί κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να φωνάζει.
«Όχι δεν θα μιλήσω... αλλά την έχουν πατήσει πολύ άσχημα» είπε και χαμογέλασε πονηρά.
«Δεν σε καταλαβαίνω»
«Έλα φίλε... ετοιμάσου να με βοηθήσεις να σκοτώσουμε την Αρετή» είπε και σηκώθηκε από την καρέκλα του.
«Είσαι τρελός έτσι;»
«Ναι αυτό που σκέφτηκα είναι τρελό και επικίνδυνο να μην γίνει πιστευτο αλλά πρέπει να ρισκάρουμε»
«Πάλι δεν σε καταλαβαίνω»
«Απλά πήγαινε και φώναξε μου την Μαρία... είναι η πιο έμπιστη εδώ μέσα... της εμπιστεύομαι και την ζωή μου.... θέλω και την δίκη της βοήθεια» του είπε και ο Μαριος έκανε εκείνο που του ζήτησε και η Μαρία λίγο μετά ήταν στο γραφείο κλείνοντας πίσω της την πόρτα.
«Με ζητήσατε;» Ρώτησε η κοπέλα και στάθηκε απέναντι στον Ορέστη.
«Ναι Μαρία.... θέλω να ακούσεις με πολύ προσοχή και να κανεις ότι σου πω»
