Κλείσε το οξυγόνο... κλείσε το οξυγόνο.
Μα καλά ποσό ανόητοι πρέπει να είναι για να πιστέψουν ότι θα σκότωνε το παιδί του; Γιατί παιδί που ήταν. Δεν ήταν αιμα του αλλά ήταν παιδί του και αυτό δεν θα άλλαζε με τίποτα. Ετοιμαζόταν να δώσει τώρα την τελευταία του παράσταση. Πήγε να βρει τον γιατρό χωρις να πει τίποτα σε κανέναν.
«Καθίστε κύριε Αποστόλου... τι μπορώ να κάνω για εσάς;»
«Θέλω να γίνει κάτι ώστε το παιδί μου να θεωρηθεί νεκρό με την δικαιολογία ότι πειράχτηκε το οξυγόνο του»
«Δεν σας καταλαβαίνω»
«Θέλω να ανακοινωθεί αύριο το μεσημέρι πως το παιδί μου πέθανε γιατί κάποιος πείραξε το οξυγόνο του μην ρωτάτε πολλά γιατρέ μπορείτε να το κάνετε;»
«Φυσικά αλλά αν θελήσει κάποιος να δει το παιδί;»
«Κανεις δεν θα το ζητήσει... το καλό που σας θέλω γιατρέ να είστε πειστικός σχετικά με τον δήθεν θάνατο του παιδιού... πήρατε πολλά λεφτά μην με απογοητεύσετε»
«Θα είναι όσο πιο πειστικό γίνεται κύριε Αποστόλου έχετε τον λόγο μου» του είπε ο γιατρός και ο Ορέστης έφυγε από το γραφείο του για να επιστρέψει πίσω στη οικογένεια του η οποία αγωνιούσε για την τύχη του παιδιού. Η Ρεγγίνα του έριχνε αδιάφορα και ψυχρά βλέμματα ο Χριστόφορος ούτε που σήκωνε τα μάτια του να τον κοιτάξει και ο Μαριος σπάνια του έλεγε μια κουβέντα. Φρόντιζαν πάντα το κλίμα μεταξύ τους να φαίνεται ψυχρό και ο Ορέστης αδιάφορος. Ήταν πολύ πειστικοί... Λίγες ώρες ακόμα και θα είχαν πετύχει το σχέδιο τους. Λίγες ώρες ακόμα και η Αλεξάνδρα θα ήταν ελεύθερη.
Όπως είχε διατάξει ο Ορέστης την επόμενη το μεσημέρι ο γιατρός πλησίασε τους συγγενείς της μικρής με σκυμμένο το κεφάλι. Ο Ορέστης φυσικά μπαινόβγαινε όλη την νύχτα στο δωμάτιο της μικρής ώστε να ήταν όλοι σίγουροι ότι εκείνος είχε πειράξει το οξυγόνο γιατί ήταν μαζί με την Αρετή τις πιο πολλές ώρες.
«Γιατρέ τι συμβαίνει;» Ρώτησε η Ρεγγίνα έτοιμη να κλάψει.
Θα γινόταν τόσο καλή ηθοποιός.
«Κυρία Βρεττού λυπάμαι...η... η εγγονή σας δεν τα κατάφερε» είπε κοφτά και ο Ορέστης προσπάθησε να συγκρατήσει το χαμόγελο του γιατί ο γιατρός τα πήγαινε πολύ καλά.
«Τι εννοείτε γιατρέ δεν τα κατάφερε; Τι πάει να πει δεν τα κατάφερε;» Φώναζε σε σημείο που ακούστηκε σε όλο το νοσοκομείο.
Έδωσε ρεσιτάλ... ήταν πολύ καλή αποκλείεται να μην γινόταν πιστευτοί. Όλα θα τελείωναν σε λίγο... όλα.
«Έλλειψη οξυγόνου.. λυπάμαι έκανα ότι μπορούσα» δικαιολογήθηκε ο γιατρός.
«Ιδιωτική κλινικη και μου λέτε ότι η εγγονή μου πέθανε από έλλειψη οξυγόνου; δεν έχει λογική... πείτε καλύτερα ότι κάποιος πείραξε το οξυγόνο γιατί ήθελε το παιδί νεκρό» είπε η Ρεγγίνα στην συνέχεια.
Θα τις έδινε πολλά συγχαρητήρια μετά. Ήξερα ακριβώς τι έπρεπε να πει και πως έπρεπε να το πει. Ο Χριστόφορος καθόταν στην καρέκλα του με το πρόσωπο του χωμένο μέσα στις παλάμες του ενώ ο Μαριος ήταν δίπλα του με σκοπό να τον παρηγορήσει όσο η Ρεγγίνα έδινε την παράσταση της.
«Πολύ πιθανό να πειράχτηκε το οξυγόνο» είπε θιγμένος ο γιατρός.
«Μισό λεπτό γιατρέ τι μας λέτε τώρα;» Πετάχτηκε αυτή την φορά ο Μαριος.
Ο Ορέστης παρέμενε σιωπηλός στην άκρη και απλά παρακολουθούσε. Μαζί του στο νοσοκομείο είχε τέσσερις άντρες οι οποίοι ήταν πάντα πολύ κοντά σε εκείνον και στην Αλεξάνδρα όλα τα χρόνια του γάμου τους. Ο ένας φυσικά ήταν ο Χρήστος ο οδηγός τους... δεν πήγαιναν πουθενά χωρις αυτόν... Μετά ο Αντρέας.. προσωπικός φρουρός της Αλεξάνδρας και έπειτα ο Αντώνης με τον Πέτρο που ήταν και πριν τον γάμο οι δικοί του προσωπικοί φρουροί αλλά ήταν εκτός παιχνιδιού από την αρχή. Όποιος και να ήταν ο πληροφοριοδότης μέσα στο σπίτι τους θα έπρεπε να ξέρει και πολύ καλά την Αλεξάνδρα και ο Αντώνης με τον Πέτρο δεν είχαν ασχοληθεί ποτε μαζί της αλλά μόνο μαζί του... Αυτοί ήταν εκεί απλά για τα μάτια του πληροφοριοδότη για να νομίζει ότι έχει ο Ορέστης περιθώρια λάθους αλλά ήξερε πολύ καλά ποιος ήταν. Ο Αντρέας μπορεί να ήταν ο προσωπικός φρουρός της Αλεξάνδρας αλλά πολλές φορές όταν εκείνη ήθελε την ελευθερία της δεν πήγαινε μαζί της ωστόσο ο μόνος που θα μπορούσε να ξέρει ανα πάσα στιγμή που είναι και τι κάνει η Αλεξάνδρα ήταν ο Χρήστος. Ο Χρήστος ήταν πάντα κοντά και στους δυο... ο ένας και μοναδικός οδηγός. Τα μάτια και τα αυτιά του απαγωγέα. Το θέμα ήταν τώρα να μάθει τον λόγο που το έκανε. Δούλευε για εκείνον πολύ καιρό πριν παντρευτεί την Αλεξάνδρα... τον είχε προδώσει και θα μάθαινε πολύ σύντομα το γιατί.
«Ηρεμήστε... έκανα μόνο μια υπόθεση» είπε χαμηλόφωνα ο γιατρός.
«Η οποία μάλλον ισχύει γιατί δεν θα κάνατε υποθέσεις του αέρα έτσι γιατρέ;» Του φώναξε ο Μαριος.
«Σας παρακαλώ εδώ μέσα είναι νοσοκομείο μην φωνάζετε»
«Μου λέτε ότι κάποιος έκλεισε το οξυγόνο της ανιψιάς μου και θέλετε να μην φωνάζω; Τι νοσοκομείο είστε αν δεν μπορείτε να ελέγχετε τους ασθενείς σας;» Έλεγε ο Μαριος φωνάζοντας στον βαθμό που έπρεπε ώστε να μην ακουστούν παρα έξω γιατί αυτή η κλινικη είναι από τις καλύτερες της πόλης και δεν ήθελαν να χαλάσουν την φήμη της για ένα ψεύτικο σκηνικό. Φυσικά ο Ορέστης παρέμενε σιωπηλός. Όταν ο γιατρός έφυγε οι ευθύνες έπεσαν πάνω του όπως ακριβώς έπρεπε να γίνει.
«Εσυ δεν μιλάς; Παιδί σου ήταν» φώναξε ο Μαριος.
«Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν ήταν» είπε εκείνος ατάραχος.
«Την μεγάλωσες όμως Ορέστη»
«Καμία σημασία δεν έχει»
«Τι θα πεις στην Αλεξάνδρα όταν γυρίσει εεε;»
«Την αλήθεια... νομίζεις ότι φοβάμαι... εκείνη θα έπρεπε να φοβάται για τα ψέματα που έχει πει... εγώ δεν έχω τίποτα να φοβηθώ και τίποτα να χάσω»
