Brother ➳ Vmin

1.2~Ben seni seviyorum~

Jim: Geldiler.

-Hoşgeldin oğlum.

Bay Park bana yaklaştı ve kollarını bedenime sardı. Bense öylece durmuş şaşkınca Jimin'e bakıyordum. Aklıma Jimin'in sözlerinin gelmesiyle moralim bozuldu.

-Ben o kadını ve oğlunu asla sevmeyeceğim.

Bay Park benden ayrıldığında zorla gülümsemiştim.

-Hoşbuldum.

Bay Park kocaman gülümseyip Jimin'e döndü.

-Bak Jimin, okuldaki arkadaşın artık kardeşin.

Annem! şaşkınca bize baktı.

-Ne yani aynı sınıftamıydınız?

Ona cevap verme gereği duymadan Jimin'in gözlerine bakıp en güzel gülümsememi sundum ve elimi kaldırıp sağa sola salladım.

-Selam.

Jimin bir süre ifadesizce suratıma bakmış ardından arkasını dönüp eve girmişti, havada olan elim yavaşça aşağı indi ve kalbimde bir acı hissettim, ben ona aşıkken o benden nefret ediyordu.

-Sen ona bakma oğlum, alışır zamanla.

Birşey demeyip yutkundum, ağlamak istiyordum, hemde sabaha kadar.

-Hadi içeri gelin.

Bay Park'ın peşinden içeri girdik, ev baya büyüktü, Bay Park baya zengin olmalı, zaten o kadın Bay Park'la evlendiğine göre zengindir.

-Eşyalarını Bay White'a ver onları odana çıkarsın.

-Ah hayır gerek yok, ben çıkarırım.

Jimin salondaki koltukta oturmuş asık suratıyla yere bakıyordu.

-Olurmu öyle şey, Bay White lütfen çantaları odaya çıkarın.

-Tabi efendim.

Bay Park'ın ardından 4'lü koltuğa oturmuş öylece yere bakıyordum. Bay Park'ın öksürmesiyle bakışlarımı ona çevirdim.

-Biliyorum Taehyung buraya isteyerek gelmedin fakat Jimin'in bir kardeşi olsun istedim.

Bakışlarımı Jim'e çevirdiğimde sert bakışlarla babasına bakıyordu.

-Ben istemedim ama.

Kalbime büyük bir hançer saplandı, canım gerçekten çok acıyordu. Bay Park önce bana baktı sonra Jimin'e döndü.

-Bu konuyu konuşmuştuk Jimin.

-Bende sana asla onları sevmeyeceğimi söyledim!

Jimin ayaklanıp sinirle salondan çıktı, Bay Park bana üzgün bir şekilde baktı.

-Onun adına üzgünüm Taehyung, o zamanla alışır.

-Sorun değil, onu anlıyorum, aynı şeyi bende yaşıyorum.

Ayağa kalktım ve Bay Park'a sahte bir şekilde gülümsedim.

-İzninizle ben odamıza çıkayım.

Bay Park kafasını sallayınca odamıza çıktım, kapıyı tıklatıp içeri girdim, Jimin kulağında kulaklıklarını takmış yatağında uzanıyordu, derin bir nefes alıp bende yatağıma geçip oturdum, Jimin'e baktığımda hala telefonuna bakıyordu.

-Jim.

Ona seslendiğimde beni duymamıştı.

-Jim.

Tekrar seslendim fakat yine duymadı, yanına ilerleyip kulaklığının tekini çıkardığımda beni omzumdan geri itmişti, beklemediğim hareket karşısında sadece yere düşmüş ve gözlerimi yummuştum, gözlerimi açıp şaşkınca Jimin'e baktım.