Brother ➳ Vmin

3.8~İlk birliktelik~

Yol boyunca Jimin'le olan ilişkimi düşünmüştüm. İlişkimiz çok güzeldi, arasıra kavga etsek de bu ilişkimizi bitirecek kadar etkilemiyordu. Jimin beni seviyordu, bunu hissediyordum. Aynı şekilde bende Jimin'i seviyordum ve onunda hissetmesi için elimden gelen herşeyi yapıyorum. Bazen kendi kendime düşünüyorum, başlangıçta sadece arkadaş olan ilişkimiz daha sonra düşman ve en sonunda sevgili olmuştu, ah birde kardeş vardı. Peki gelecekte ne olacaktı? İlişkimiz devam edip ciddiyete girecek miydi? Jimin ilişkimizi bitirip bir kızla mı olmak isteyecekti yoksa benimle olmaya devam mı edecekti? Peki ya ailelerimiz? Ailelerimiz bu durumu öğrendiğinde- ki er yada geç öğreneceklerdi- ne tepki vereceklerdi? Benim kendi ailem konusunda bir kuşum yok. Büyükannem zaten Jimin'i çoktan damadı bellemişti, babamın da sıkıntı çıkaracağını sanmıyorum zaten onunla bu konu hakkında konuşmuştuk ve tek istediği benim mutlu olmamdı. Anneme gelirsek, açıkcası kabul etmese bile onu umursayacağımı sanmıyorum. Sıkıntı Jimin'in babasındaydı, ne tepki verir bilmiyordum ve bu beni biraz geriyordu. İleride ilişkimizi kabul etmezse Jimin ne yapardı? Babasını mı dinlerdi yoksa babasını umursamayıp beni mi seçerdi? Bunlar düşüncelerimin sadece bir kesitiydi. Herkes beni umursamaz biri olarak görüyordu, hiçbirşeyi takmayan, umursamaz biri. Fakat bu doğru değildi, onların gördükleri sadece benim onlara gösterdiğim yüzümdü. İçimdekileri kimse bilemezdi, sürekli gülen biri içinde kötü şeyler yaşayabiliyordu. Ben içimdeki sıkıntıyı yüzümdeki gülümsemeyle saklıyordum. Başarılı oluyor muydum? Evet, oluyordum. Şuana kadar ailem hariç kimse benim içimdekileri bilmiyordu hatta bazen ailem bile bilmiyordu. Şu sıralar içimdeki sıkıntı azalmış gibiydi. Tek sıkıntı Jimin ile ilgiliydi, aslında buna sıkıntı da denemezdi, korkuydu. Park Jimin'in beni bırakmasının korkusu. Korkumu dile getiremiyordum çünkü eğer söylersem belki aklında öyle birşey olmasa da benim yüzümden olacaktı. Bunları düşünmemeliyim değil mi? Neden şuanki güzel anın tadını çıkarmak yerine saçma sapan şeyler düşünüp moralimi bozuyordum?

-Neden benimle sevişmeye bu kadar taktın Jimin?

Gözlerimi yerden Jimin'e çevirdim. Bakışları gözlerime odaklıydı.

-Çünkü bilirsin, insanlar ilklerini hep sevdikleri kişiye vermek ister.

Gözlerimi tekrar yere çevirdim.

-Peki ya ileride ayrılırsak ve sen yeni sevgili yaptığında ilkini bana verdiğine pişman olursan?

Güldü, bu söylediklerime karşı sadece güldü.

-Saçmalama Tae, neden durduk yere böyle saçma şeyler düşünüyorsun?

Omuz silktim ve yaklaştığımız eve baktım. Park Jimin haklıydı, neden durduk yere böyle saçma şeyler düşünüyordum? Eve yaklaştığımızda Jimin kolumu tutup beni durdurdu ve iki elini omzuma koydu.

-Endişelenme Taehyung, bu küçük Park Jiminie senden başka kimseyi sevmeyecek.

Onun bu sevimliliğine karşı gülümsedim ve ona sarıldım. Sanırım Jimin haklıydı, Jimin beni bırakmazdı, ona güvenmeliyim.

-Teşekkürler Jim, bende seni asla bırakmam.

Jimin de gülümsediğinde küçük eliyle benim elimi kavradı. Tanrım bu el nasıl oluyorda bu kadar sevimli oluyordu? Elini yiyebilir miydim?

Bir süre ellerimizin güzelliğini seyrettim, daha sonra eve gelmiştik zaten. Jimin kapıyı açıp önden girdiğinde bende onu takip ettim. Evden ses gelmiyordu, annem neredeydi?

-Anne! Biz geldik!

Ses gelmeyince kaşlarımı çatıp Jimin'e baktım.

-Niye bana bakıyorsun?