° Βιβλιοπωλείο: Ο Χάρτινος Κόσμος °

~19~

"Λοιπόν, πως τα πάτε;" με ρώτησε με λαχτάρα για την απάντηση η Δανάη. Είχα να της μιλήσω καιρό γιατί είχε πάει για μια εβδομάδα εκδρομή με την Κωνσταντίνο στο Πήλιο και δεν είχε καλό σήμα. Έτσι δεν είχα βρει την ευκαιρία να της πω ότι τα έχω με τον Ορφέα και πως εξελίσσεται όλο αυτό.  "Υπέροχα... Ονειρεμένα!" της απάντησα και αισθάνθηκα να με πλημμυρίζει απίστευτη χαρά! Γιατί όντως όλα πήγαιναν κατ' ευχήν! Στο φυτώριο όλα μια χαρά, το βιβλιοπωλείο του Ορφέα επίσης, και η σχέση μας...σαν να ήταν γραφτό να συμβεί... Το μόνο κακό είναι πως δεν είχα καταφέρει να συμφιλιώσω τον Ορφέα με τον Στέφανο... " Εσύ με τον Κωνσταντίνο; Πως περάσατε στο Πήλιο;" την ρώτησα και άρχισα να μου λέει για το πόσο τέλεια πέρασαν. Λάτρευα να την ακούω να περιγράφει καταστάσεις. Όταν κλείσαμε με πήρε τηλέφωνο ο Ορφέας. " Καλημέρα αγάπη μου." μου είπε. Πόσο ωραίο ακουγόταν όταν με φώναζε έτσι... " Καλημέρα..." του απάντησα εγώ καθώς ξάπλωνα στον καναπέ. " Κοιμήθηκες καλά;" με ρώτησε και εγώ του είπα πως είδα ένα πολύ ωραίο όνειρο. " Για πες τι όνειρο; Είχε και εμένα μέσα;" με ρώτησε με πονηρό τόνο στην φωνή του. "Ναι. Είδα πως χορεύαμε κάτω από την βροχή... Ήμασταν τόσο χαρούμενοι..." τελείωσα και μπορούσα να καταλάβω πως χαμογελούσε. " Λοιπόν, για την βροχή δεν ξέρω, αλλά για τον χορό κάτι μπορώ να κάνω."
" Τι εννοείς;" τον ρώτησα με περιέργειά για το τι έχει σκεφτεί.  "Άκου: ένας γνωστός μου κάνει ένα πάρτυ για την γιορτή του και σκέφτηκα να πάμε. Να γιορτάσουμε και τις 2 εβδομάδες που είμαστε μαζί." τον άκουσα να λέει και τρελάθηκα από την χαρά μου! " Αλήθεια; Τέλεια ιδέα. Αλλά, αλήθεια θες να γιορτάσουμε τις 2 εβδομάδες; Δεν είναι και ένας μήνας." είπα αν και χαιρόμουνα που ήθελε να βγει έξω για ένα σχετικά ασήμαντο γεγονός. Μου απάντησε " Μαζί σου είναι κάθε μέρα σαν γιορτή." Και αν ήταν δίπλα μου θα τον αγκάλιαζα και θα του έδινα ένα μεγάλο φιλί. " Έχεις δίκιο... Τι ώρα θα έρθεις να με πάρεις;" τον ρώτησα και μου είπε πως θα περάσει κατά τις 7:00. Κλείσαμε και όλη η μέρα μου κύλησε πολύ αργά, αφού περίμενα με ανυπομονησία να έρθει η ώρα να ετοιμαστώ. Όταν τελικά έφτασε εκείνη η ώρα, είχα σκεφτεί να φορέσω ένα καταπληκτικό συνολάκι: ένα λεπτό άσπρο ζιβάγκο, μια ψηλόμεση πράσινη σκούρα φούστα, μπεζ καλσόν και μπεζ παπούτσια με αρκετό τακούνι ώστε ούτε να κουραστώ αλλά ούτε και να μην μπορώ να χορέψω. Φόρεσα ένα μακρύ χρυσό κολιέ με ένα φύλλο να κρέμεται, ένα δαχτυλίδι επίσης χρυσό και ,φυσικά, έκανα τα μαλλιά μου μπούκλες και βάφτηκα πιο έντονα από το συνηθισμένο. Φόρεσα μια καφέ καπαρτίνα, γιατί ο Νοέμβρης τελείωνε και το κρύο, ειδικά το βράδυ, ήταν αρκετό. Κατέβηκα και συνάντησα έναν Ορφέα, πραγματικά κούκλο! Με φίλησε και μου είπε " πάμε;" και εγώ κούνησα θετικά το κεφάλι μου. Αυτή η βραδιά θα μου μείνει αξέχαστη...σκέφτηκα. Φτάσαμε σε μια μεγάλη μονοκατοικία. Μας υποδέχτηκε ένας στρουμπουλός και ευδιάθετος άντρας ο οποίος ήταν ο φίλος που μου έλεγε ο Ορφέας. Αφού μπήκαμε μέσα, αρχίσαμε κατευθείαν να χορεύουμε. Τα τραγούδια ήταν ιδανικά για χορό και εκτός από μερικούς που ήξεραν, όλοι οι άλλοι χορεύαμε όπως θέλαμε. Ήταν τόσο διασκεδαστικό. " Πάω να πάρω κάτι να πιούμε!" είπα στο Ορφέα μετά από έναν εξουθενωτικό χορό και πήγα στο τραπέζι που υπήρχε στο κέντρο. Όταν όμως ήμουν έτοιμη να φύγω με τα ποτήρια στο χέρι, βρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιον γνωστό...κάποιον πολύ γνωστό...  "Μιχάλη;"....