° Βιβλιοπωλείο: Ο Χάρτινος Κόσμος °

~14~

Δεν ήξερα τι να φορέσω...δεν με ένοιαζε κιόλας... Μετά από αρκετή σκέψη, έβαλα ένα μαύρο τζιν με λίγα σκισίματα, μια μπλε μπλούζα που έπεφτε ο ένας ώμος, τα άσπρα που σπορτάκια και χτένισα απλώς τα μαλλιά μου. Έκανα ένα καθημερινό μακιγιάζ, τονίζοντας λίγο περισσότερο τα μάτια μου. Ο Στέφανος μου είχε πει πως θα έρθει να με πάρει εκείνος να πάμε σε μια καφετέρια. Χτύπησε το κουδούνι και κατέβηκα κάτω. Ήταν πολύ γοητευτικός. Όμως όχι σαν τον Ορφέα... σκέφτηκα. Μα τι έκανα; Τέλος. Εκείνο το απόγευμα θα έβγαινα με τον Στέφανο και όλα θα πήγαιναν τέλεια! " Σου πάνε αυτά τα ρούχα." μου είπε και εγώ τον ευχαρίστησα.  "Σε ποια καφετέρια θα πάμε τελικά;" τον ρώτησα καθώς έμπαινα στο αυτοκίνητο του. "Είναι μια καταπληκτική. Θα σου αρέσει πολύ." μου είπε και ξεκινήσαμε. Στην διαδρομή δεν λέγαμε κάτι. Είχε βάλει μουσική στο ραδιόφωνο. Κάποια στιγμή, μπήκε το τραγούδι señorita και απλώς χάθηκα στις σκέψεις μου... Μετά από λίγο φτάσαμε στην καφετέρια. Ήταν όντως πολύ ωραίος χώρος. Σε έκανε να νιώθεις πολύ άνετα και ήρεμα. Καθίσαμε σε ένα ξύλινο τραπέζι και πήραμε το μενού να δούμε τι θα παραγγείλουμε. " Τι θα πάρεις;" τον ρώτησα κρυμμένη πίσω από το φυλλάδιο για να ανοίξω κουβέντα. " Λέω να πάρω έναν cappuccino caldo..." είπε σκεπτικός και εγώ απόρησα. "Καλά, 6:30 η ώρα και θα πιεις καφέ;". Με κοίταξε και μου χαμογέλασε. " Αν θες πίστεψε το, αλλά ο καφές με κάνει να αισθάνομαι πιο ήρεμος. Οπότε, τέτοιες ώρες τον προτιμώ.". Άρχισα να σκέφτομαι χωρίς να το θέλω όλες τις στιγμές μου με τον Ορφέα. Τελικά αυτή η καφετέρια μου ήταν πολύ οικία. "Εσύ τι σκέφτεσαι;" είπε και νόμιζα πως με κατάλαβε! " Τίποτα! Δεν σκέφτομαι κάτι..." είπα και εκείνος έσμιξε τα φρύδια του. " Άρα δεν ξέρεις τι θες να πάρεις;" με ρώτησε και έμεινα να τον κοιτάζω. "Ε;" του κάνω και τότε κατάλαβα. "Α! Για το τι να πάρω, ναι. Εμ, μάλλον θα πάρω ένα τσάι." είπα και κρύφτηκα πάλι πίσω από τον κατάλογο. " Καλά, εσύ για ποιο πράγμα νόμιζες ότι μιλάω;" με ρώτησε κάνοντας σήμα στον σερβιτόρο να έρθει για να παραγγείλουμε. "Όχι... γι'αυτό έλεγα και εγώ." του απάντησα και σταματήσαμε να μιλάμε για λίγο. Άρχισα να κοιτάω έξω από το παράθυρο μιας και μου άρεσε πολύ να παρατηρώ την φύση. Ξαφνικά, κάτι με έκανε να χάσω την αίσθηση του χρόνου. Μέσα στην καφετέρια έμπαιναν ο Ορφέας μαζί με την ωραία Ελένη! Έβαλα κατευθείαν τον κατάλογο μπροστά μου για να κρυφτώ! Μα τι κάνω; Βγήκα με τον κολλητό του! Μα πόσο χαζή μπορεί να είμαι; σκέφτηκα και επιτέλους ξύπνησα από το όνειρο ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα έχει επιπτώσεις και συνειδητοποίησα πως έκανα μια τεράστια βλακεία! Έπρεπε να φύγουμε χωρίς να μας δουν... " Δεν θα πιεις;" με ρώτησε ο Στέφανος και ανοιγόκλεισα πολλές φορές τα βλέφαρα μου. " Το τσάι σου εννοώ. Το έχει φέρει εδώ και ώρα ο σερβιτόρος και δεν το έχεις αγγίξει." μου είπε και τότε παρατήρησα το, χλιαρό τώρα πια, φλυτζάνι τσαγιού. " Α! Ναι, αφαιρέθηκα..." είπα ενω σκεφτόμουν μια δικαιολογία για να φύγουμε. "Θες να φύγουμε;" με ρώτησε και δεν ξέρω πως κατάφερα και έκρυψα το χαμόγελο μου. "Η αλήθεια είναι πως δεν αισθάνομαι πολύ καλά... Καλύτερα ναι." είπα υποδυόμενη την πολύ κουρασμένη. Ο Ορφέας μιλούσε με τον σερβιτόρο και ήταν η τέλεια ευκαιρία. Ο Στέφανος σηκώθηκε και άφησε τα χρήματα στο τραπέζι. Σηκώθηκα και εγώ, βάζοντας μπροστά στο πρόσωπο μου τα μαλλιά μου για να μην με καταλάβει. Πλησιάζοντας την πόρτα άρχισα να αισθάνομαι ανακούφιση. Καθώς όμως ήμουν έτοιμη να ανοίξω την πόρτα, άκουσα μια γνωστή ενθουσιώδης φωνή να λέει " Ορφέα, κοίτα! Αυτή δεν είναι η κοπέλα στο βιβλιοπωλείο;" Η ανακούφιση που ήμουν έτοιμη να νιώσω έκανε φτερά...