° Βιβλιοπωλείο: Ο Χάρτινος Κόσμος °

~20~

... Με κοίταξε ατάραχος! Σαν να ήξερε ότι θα με συναντούσε εδώ... " Τι κάνεις όμορφη;" με ρώτησε και με κοίταξε με αυτά τα πονηρά μπλε μάτια του. Έτσι με φώναζε όταν τα είχαμε. Μόνο που το θυμήθηκα αισθάνθηκα να βράζω ολόκληρη! Δεν του απάντησα καν. Έκανα να φύγω, αλλά με τράβηξε από το χέρι, χύθηκε το αναψυκτικό που κρατούσα και με έφερε κοντά του. " Γιατί βιάζεσαι τόσο;" μου ψιθύρισε στο αυτί και γύρισα να τον αντιμετωπίσω κατάματα. Είχε παραμείνει τόσο όμορφος όσο τον θυμάμαι...καλά, δεν είχε περάσει και πολύς καιρός από τότε που χωρίσαμε... Πίστευα όμως ότι η απέχθεια που έτρεφα πια για κείνον θα με έκανε να τον δω πιο άσχημο. Μέγα λάθος.Είχε αλλάξει μόνο το κούρεμα του. Τα είχε κάνει φράντζα και δεν του πήγαινε ιδιαίτερα. Αν το εξαιρέσεις όμως, παρέμενε πολύ ωραίος. " Άφησε με!" του είπα αλλά εκείνος συνέχισε να με κοιτάει. Τράβηξα το χέρι μου από την λαβή του με τόση δύναμη, που νόμιζα ότι έφυγε από την θέση του. Δεν έδειξα όμως ίχνος πόνου. " Πως τολμάς και με κοιτάς κατάματα μετά από αυτά που μου έκανες. Φύγε, και μη με ξαναεοχλήσεις! Τρέχα στην Τατιάνα, ταιριάζετε πολύ. Είστε και οι δύο διπρόσωποι..." είπα και έφυγα γρήγορα πριν προλάβει να μου πει κάτι. Τι ήταν αυτό τώρα; Τι να κάνω; Να μείνω ή να φύγω; Να το πω στον Ορφέα ή όχι; ήταν τα πολλά διλήμματα που τριβέλιζαν το μυαλό μου καθώς χόρευα. Δεν άντεχα άλλο με τόση μουσική...αισθανόμουν ότι θα λιποθυμήσω. " Είσαι καλά;" άκουσα τον Ορφέα να ρωτά και του είπα πως πάω λίγο έξω να πάρω αέρα. Δεν ήθελα να με δει ο Μιχάλης και να με ακολουθήσει. Έτσι χώθηκα μέσα στο πλήθος, και βγήκα σε μια αυλή. Πήρα μια βαθιά ανάσα και επιτέλους ηρέμησα. Τι έπρεπε να κάνω όμως; Όχι, δεν θα πω τίποτα στον Ορφέα για τον Μιχάλη. Μάλλον τυχαία βρέθηκε εδώ... αποκλείεται να με ξαναεοχλήσει... σκέφτηκα και χαλάρωσα. Με την άκρη του ματιού μου όμως, είδα να με πλησιάζει πάλι ο Μιχάλης και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να φύγω. Μετά όμως κατάλαβα πως αν δεν στεκόμουν εκεί για να τον αντιμετωπίσω, πρώτον, δεν θα μάθαινα τι θέλει και δεύτερον, ίσως να μην σταματούσε σύντομα όλο αυτό. " Τι θέλεις τέλος πάντων;" τον ρώτησα και γύρισα απότομα με το πιο σκληρό μου ύφος να τον κοιτάξω. " Με την Τατιάνα χωρίσαμε." μου είπε και μόνο που δεν γέλασα από το γεγονός ότι πίστευε ότι με νοιάζει. " Σκασίλα μου! Και τώρα τι θες;" συνέχισα με επίσης ασυγκίνητο τόνο. " Εσένα" μου απάντησε έτσι απλά και μου ήρθε ξανά να γελάσω. " Μάλιστα. Λυπάμαι πολύ Μιχάλη αλλά τώρα είναι αργά! Αυτό να το θυμόσουν 5 μήνες πριν όταν με απατούσες με την κολλητή μου!!" ύψωσα τον τόνο της φωνής μου και ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα. " Δεν είχα καταλάβει πόσο σημαντική είσαι για μένα..." είπε και δεν άντεξα άλλο! " ΣΤΑΜΆΤΑ!!! Σταμάτα επιτέλους τα ψέματα!".
" Όχι! Εσύ σταματά." συνέχισε εκείνος σαν να μην του είχα φωνάξει ποτέ. "Αλήθεια σου λέω. Σήμερα το ήξερα πως θα ήσουν εδώ! Ο τύπος που διοργανώνει το πάρτυ ήξερε ότι ένας άλλος φίλος του θα είναι με μια κοπέλα που την λένε Θάλεια και είναι καινούργια στην γειτονιά. Απλώς, θέλω να επανορθώσω..." είπε και έκανε να μου πιάσει το μάγουλο συνεχίζοντας να χαμογελάει πονηρά. Αποτραβήχτηκα και τον κοίταξα. " Μη με ξανακουμπήσεις και μείνε μακριά από μένα και από τον Ορφέα.". Έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω μου...