Black Memory(U+Z)(Completed )

Part-27

Unicode

Do you hate love?
မင်း အချစ်ကို မုန်းသလား?

No! I hate myself.
မမုန်းဘူး။ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်ပဲမုန်းတယ်။

By နှိုင်းသုတလျှံ...
..............

သူ အိပ်ခဲ့ဖူးသော ခေါင်အုံးလေး ကို ရင်ဝယ်ပိုက်ရင်း နှိုင်း ငိုကြွေးနေခဲ့တာ အချိန်တွေတောင် မည်သို့ကုန်းဆုံး သွားသည်မသိပေ။ ခြောက်ကပ်နေသော အခန်းကျဉ်းလေး
ဟာ ပို၍ပင် အထီးကျန်ဆန်လာသယောင်ရှိသည်။

Ring!

ရုတ်တရက်ထမြည်လာသောဖုန်း။ ယခုချိန်တွင် ဘယ်သူနှင့်မျှ စကားပြောဆိုချင်စိတ်မရှိသော်လည်း အဆက်မပြတ် မြည်တမ်းနေသော ဖုန်းကတော့ ရပ်သွားဖို့ရန် စိတ်ကူး
ရှိဟန်မတူပေ။

"ဟယ်လို"

ဝမ်းနည်းငိုကြွေးသံမပါအောင် ထိန်းရင်း ထူးလိုက်ချိန်တွင်.....

"ကိုနှိုင်း အဖွား မူးလဲလို့ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်တဲ့။ ကိုနှိုင်းဖုန်းကဘယ်လိုမှဆက်မရလို့ ကျွန်တော် ဆီ ဆက်တာ"

လမင်း အသံကိုကြားသည်နှင့် နှိုင်း စကားပြန်ပြောဖို့ပင် သတိမရတော့ပဲကြောင်နေမိတော့၏။ နောက်တစ်ယောက်လား။ကျွန်တော်ဆီက အကုန်လုံးကို ဆွဲထုပ်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ရက်စက်လွန်းတယ်လို့
မထင်ဘူးလားဟင်။

"Hello...Hello"

လမင်းရဲ့ ခေါ်သံဟာ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေဆဲ။ နှိုင်း သည် အခန်းတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လို့ အရူးတစ်ယောက်လို အပြင်ပြေးထွက်လိုက်၏။

"နှိုင်း! နှိုင်း! မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ကိုဘိုဘ်ိုက အနောက်မှ လိုက်၍ ဆွဲခေါ်မှသာ နှိုင်း အသိစိတ်ဝင်လာလျက်..ထိပ်ထိပ်ပြာပြာ ပြောလာ၏။

"အဖွား အဖွား ဆေးရုံမှာ!"

"မန္တလေး ကိုလား။ အခုချက်ချင်း လား။ဒီပုံစံနဲ့ မဖြစ်ဘူး ကိုယ်လိုက်ခဲ့မယ်"

"ဟင့်အင့်! ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းသွားမှာ!"

"နှိုင်း!"

ကိုဘိုဘို စိုးရိမ်တာကို နှိုင်းမသိလို့မဟုတ်ပေ။ သူ့အား မျက်လုံးဒေါက်ထောက်ကြည့်နေကြသော အသိုင်းအဝိုင်း တွင် သူစိမ်းယောကျာ်းတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်သွားပါက နှိုင်း ဖွားဖွား မျက်နှာလေးတောင် မြင်ခွင့်ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။