Black Memory(U+Z)(Completed )

Part-52

Unicode

Warning 🔞🔞

"ဟင်....အင့်...ရွှတ်....အင့်"

ငိုနေတာ တစ်နာရီလောက်တောင်ရှိတော့မည်။ ဘယ်ကတည်းက သိမ်းဆည်းထားသည်မသိ ငိုဖို့ခွင့်ပေးလိုက်ကာမှ
မရပ်တော့ပေ။အပြင်မှာမှောင်နေပြီဖြစ်ကာ မိုးကလည်းတော်တော်ချုပ်နေပေပြီ။ သိပ်မကြာလောက်ဘူးထင်ပြီး ထွက်လာမိကာမှ အခုတော့ ဒီမှာပဲညအိပ်ရတော့မည်ပုံ
ရှိသည်။

"ဟေ့လူ.. ကျ..."

"အား....."

ခေါ်မှပင် အာဗြဲကြီးဖြင့်ထပ်ငိုလာပြန်သဖြင့် သူ ကာကူရှင်းကို သာမှီလျက် လေးပူကိုမှုတ်ထုတ်မိသည်။ အမေစိတ်ပူ နေတော့မှာ သေချာသည်။ ဖုန်းကို ဘယ်လိုသုံးရသည်ဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲသင်ကြားပေးပေး မတတ်သော အမေကြောင့် အိမ်မှာဖုန်းလည်း မရှိပေ။ ဘကြီးတို့အိမ်ကိုဆက်ပြီးတော့ပဲ
ပြောခိုင်းရင်ကောင်းမလား။ အတွေးနှင့်ပင် အကျီႌ အတွင်း အိတ်ကပ်ထဲထည့်ထားသော ဖုန်းကို ထုတ်လျက် ကားအပြင်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။

"Miss calledပါလား ဘယ်သူခေါ်ထားတာလဲ"

သို့နှင့် Unknown Numberပြနေသော ph no ကို ပြန်ခေါ်လိုက်လျှင် တစ်ဖက်မှ ချက်ချင်းပင် မကျေနပ်ဖြင့် စိတ်တိုနေသည့်အသံထွက် လာတော့သည်။

"အေ့...ဖိုးလိမ္မာကြီး အမေ့နားမနေပဲ ဘယ်လျှောက်သွား နေတာလဲ အမျိုးတစ်ခြမ်းယုတ်ရဲ့"

ချက်ချင်း စဉ်းစားရခက်သွားသည်။ ရွာမှာ သူ့ကိုဆဲရဲတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလေ။ ဘယ်ကကောင် လာအော် နေတာလဲ။

" ဘယ်သူလဲ ဘယ်ကလဲ။ ဘာကိစ္စ ငါ့ကို လာအော်နေတာလဲ"

"မင်း အဖေလေ..."

သေချာပေါက် ဒီလေသံက တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသော သိပ်ချစ်ရတဲ့ အစ်ကိုအစုတ်ပလုတ်ကြီး။

"ကိုဘုန်း... ကိုဘုန်း ပြန်ရောက်နေတာလား"

"မှတ်မိပြီလား... ထပ်မိတ်ဆက်ပေးရဦး
မလား။"

"မလိုဘူး...အမျိုးတစ်ခြမ်းယုတ်ရဲ့ မင်းနဲ့အမျိုးတော်နေရတာတောင် ငါတော်တော်နစ်နာနေပြီ။ အမေ့ကိုပြောပေး လားရှိုးရောက်နေတာလို့... မနက်ဖြန်မှပြန်လာမယ်။
ကိုဘုန်း အမေ့နားစောင့်အိပ်ပေးထားလိုက် ဒါပဲ!"