Candy, dat ene meisje.

16. Katie, Lars, Mark en Aya

Katie : Het is luidruchtig in het lokaal, maar toch merk ik meester Peter op. Hij ziet er afschuwelijk uit. Ik bedoel niet als lelijke kleren of zo, maar gewoon.... Hij ziet eruit alsof hij een week niet geslapen of gegeten heeft. Wallen onder zijn ogen, bleke huid, hij loopt als een dronkelap. Ik tik de rest aan, die nu ook naar Peter kijken. Hij stapt op onze leraar af, en begint tegen hem te praten. Al snel knikt onze leraar, en stapt Peter naar de voorkant van het lokaal. De hele klas is al snel stil. ''Jullie weten allemaal wel wat er bij het schoolfeest gebeurt was...'' begint hij. Meteen wordt ik zenuwwachtig. Hoezo schoolfeest? Dat ligt allang achter ons. Candy is gestraft, wij vrijgesproken, klaar. Einde verhaal. Waarom zeikt die gast er dan nog over? ''Candy is geschorst, en zou vandaag terugkomen'' vervolgt hij. Ik grinnik. Gaat dat kind meteen spijbelen. Ach, arm Snoepje is toch niet bang voor ons? Peter zucht diep. ''Candy komt niet meer naar school.'' Er gaat een naar gevoel door me heen. Gaat Snoepje van school af? Das toch niet meer leuk!? ''Ze is na nieuwjaar...'' begint Peter, maar hij stopt in het midden van zijn zin. Ik hoor Mark naast me zuchtend. ''Gast, schiet eens op'' fluistert hij. Ik lach zachtjes om zijn reactie. Alsof Peter ons heeft gehoord, begint hij een beetje luider te praten. ''Ze heeft na nieuwjaar zelfmoord gepleegd.'' De woorden komen als een klap aan in mijn gezicht. Candy... nee, Peter maakt een grap. Een zieke, stomme grap. Ik kijk de rest aan. Hun ogen zijn groot, behalve die van Mark. Ik zie het aan hun gezichten, aan het gezicht van meester Peter. Dit is geen grap. Candy is dood. Waarom? Door haar ouders? Of... door ons?

Lars : ''Ze heeft na nieuwjaar zelfmoord gelpeegd.'' De woorden echoën door mijn hoofd. Sletje, ik bedoel Candy, is dood? Hoe? Waarom? Met mijn ogen zoek ik hulp bij de anderen. Aya heeft tranen in haar ogen, maar bij Mark valt niks te zien. Ik kijk rond in de klas. Veel kinderen hebben tranen in hun ogen, eentje huilt zelfs al. Dit kan toch niet waar zijn? De beelden van de laatste keer dat ik haar zag flitsen door mijn hoofd. Haar weerloze, zieke lichaam die in de sneeuw wordt geduwd door Katie. Door Katie in de sneeuw.... Heeft onze actie toen tot zelfmoord geleidt? Ze zag toch wel in dat het een grap was?

Aya : Oh God... Oh God oh God oh God... Waarom zegt Peter dit? Candy, zelfmoord gepleegd? Ze heeft nooit gezegd dat ze zelfmoord gedachtes had. Ze gedroeg zich zo vrolijk als ik bij haar was. Nou ja, ik heb wel alles gefaked.... Het komt als een klap aan in me gezicht. Hoe kon ik zo tegen haar gedaan hebben? Ik heb haar in de val gelokt, gruwelijk verraden, bedrogen... Ze dacht echt dat ik haar vriendin was. Een traan vult mijn oog, rolt over mijn wang. Ze is dood door mij, dat kan niet anders. Ik heb haar haar huis uit gestuurt, haar grootste geheimen vertelt. Ik heb haar leven verpest. Ik verberg mijn gezicht in mijn handen, terwijl er meer tranen beginnen te stromen. Ik ben een gruwelijk monster.

Mark : Ze is dood, waarom huil ik niet? Waarom ben ik niet verdrietig? Waarom zak ik niet ineen, zoals Aya nu doet? Omdat ik dit wou? Nee, ik wou haar van school hebben, uit mijn leven jagen, niet de dood in sturen. Ik wou haar weg hebben, maar niet ergens onder de grond in een houten kist. Ik zie haar gezicht weer voor me. Bruine, lange krullen die soepel langs haar rug lopen. Groene, heldere ogen, ogen waar je de in kan verdwalen. Zachte, rode lippen. Ik schud de gedachte van me af, die ik al sinds de eerste keer dat ik haar zag probeer te verstoppen. Het is niet waar, ze is een dom kind dat beter weg kan blijven. Ik ben niet verliefd op die slet.

Oh gosh... ga ik weer te ver?