Candy, dat ene meisje.

17. Katie, Aya

Aya : Met een schuldgevoel zit ik samen met Lars, Katie en Mark in de hut. We mochten weer naar huis toe, dus hier zitten we, om 9 uur s'ochtends. Mijn hoofd doet pijn. Ik kan niet geloven dat dit is gebeurd is. Mark heeft nog geen woord gezegd, maar hij ziet er boos uit. Katie staart gevoelloos voor zich uit, en Lars zit in elkaar gedoken als een dier. Ik staar naar buiten, naar de hoop sneeuw waar we Candy in hadden geduwd. Het laatste moment dat ik haar nog zag leven. De gedachte doet pijn. Ik hoor Lars zuchten, en kijk weer naar mijn vrienden. Niemand van ons weet wat te zeggen. Wat kan je zeggen? We hebben haar zo gruwelijk behandelt, en nu is ze dood. Wat kunnen we doen? Naar de politie gaan? We willen de gevangenis niet in. Ik hoor Katie bewegen. Ze pakt het schrift op, en begint op een willekeurige pagina te lezen. ''Mooie herinneringen'' had ze laatst gezegd. Nu zijn ze haast dodelijk in mijn hoofd. Ze geeft het schrift aan mij. Met trillende handen neem ik het aan. Het is een oude pagina, geschreven in rood. Ik lees het nauwkeurig, ookal maken tranen mijn zicht wazig. Het gaat over mij. Over groep 4. Toen we verstoppertje speelden, sneeuwpoppen maakten, met oud- en nieuw bij elkaar waren, en elkaar vertelde dat we altijd vriendinnen bleven. Ik gooi het schrift in elkaar en duik ineen. Leugens, allemaal leugens. Ik heb altijd al tegen haar gelogen.

Katie : Het schrift schiet langs mijn hoofd, tegen de muur. Ik kijk naar Aya, die haar hoofd tussen haar knieën verstopt. De pagina beschreef hoe het eruit zag voor ik Candy ontmoette. Ik wist dat ze vroeger vriendinnen waren, maar zoiets heeft Aya nooit gezegd. Ik voel opeens een afkeer voor haar. Afschuw. Je hebt haar verraden omdat je haar niet mocht. Je hebt haar altijd al gehaat, zei je. ''Aya, wat is dit?'' vraag ik, als ik de pagina weer omhoog hou. Mark en Lars letten nu ook op, en Aya kijkt ook op. Haar ogen zijn rood en dik van het huilen. ''Leugens'' fluistert ze. Ik kan horen dat ze liegt. De afschuw wordt groter. ''Je hebt haar gewoon gruwelijk verraden! Dit is onmenselijk, Aya!'' roep ik. Ik schreeuw nog net niet. Aya lijkt geschrokken van mijn reactie. Lars pakt het schrift en begint de pagina te lezen. Aya haar lip begint te trillen. Ik geef haar van woede een klap in haar gezicht. Mark en Lars kijken me geschokt aan, maar het boeit me niet meer. ''Hoe de f**k heb je dit kunnen doen!? We hebben haar gesneden, door jou! En ze was gewoon keihard je beste vriendin!?'' schreeuw ik nu. Aya begint nu echt te huilen, haar wang wordt rood. Lars probeert me terug te trekken, maar ik verzet me. ''Raak me niet aan!'' schreeuw ik in zijn gezicht. Ik sta op en ren de hut uit. Gruwelijk monster!